czwartek, 26 maja 2016

"Dni krwi i światła gwiazd"

"Dni krwi i światła gwiazd" to kolejny tom cyklu  „Córki dymu i kości”, który urzekł mnie swoim  niepowtarzalnym klimatem. Autorką serii jest wcześniej wspomniana Laini Taylor pochodząca ze Stanów Zjednoczonych. To dzieło otrzymało równie duże uznanie, co poprzednia część. Na całym świecie cieszy się ogromną popularnością wśród młodzieży, ale również u starszych czytelników.



Druga część książki opowiada o dalszych losach Karou i Akivy, który jest jednym z serafinów. Dziewczyna znika w niewyjaśnionych okolicznościach po tym jak dowiaduje się kim naprawdę jest. Jej przyjaciele szukają jakichkolwiek śladów które mogła zostawić i próbują za wszelką cenę skontaktować się z Karou, a on- anioł, obawia się że mogło stać jej się coś złego, ale w całych sił próbuję odeprzeć od siebie myśl o jej śmierci. 

Tymczasem Karou przebywa wśród chimer, swoich krewnych z poprzedniego wcielenia. Dzięki wiedzy na temat wskrzeszania, nabytej w czasie dzieciństwa, kiedy całe dnie spędzała u swojego opiekuna Brimstone, może pomagać im tworzyć nową, silną armię.. Armię która walczy od wielu wieków w wojnie z oddziałami serafińskimi. 

Dziewczyna nie jest tam darzona zaufaniem, gdyż kiedy była jeszcze Madrigal złamała zasady i potajemnie spotykała się z Akivą. Oboje chcieli nowego, lepszego świata wypełnionego miłością, zaufaniem, ale przede wszystkim pragnęli pokoju. Marzyli aby dwa wrogie imperia stały się jednością. Ich marzenia stały się przeszłością, kiedy zostali nakryci podczas jednego ze spotkań w świątyni. Akiva został zamknięty w lochach, poddawali go torturą, a na koniec pozbawili go wszystkiego co miał- miłości. Mardigal została stracona na jego oczach. Był wtedy bezradny, wycieńczony, a bezduszni strażnicy mieli rozkaz zmusić go do zobaczenia jej śmierci. Po tym wszystkim, późnym wieczorem, anioł ze złamanym sercem i pustką w sobie zostaję wypuszczony- sam nie wie przez kogo. Ucieka do swojego imperium z pustymi oczami i chęcią zemsty. Nikt nie wie że Brimstone wskrzesił dziewczynę i zabrał ją z sobą do ludzkiego świata. 

Miasto chimer zostaje zniszczone, mieszkańcy zabici. Zostaje tylko niewielka ilość ocalałych.

Biały Wilk- dowódca chimer, ten sam, który skazał ją poprzednio na śmierć, udaje jej przyjaciela i obrońce. W rzeczywistości nastawia wszystkich przeciwko niej, ponieważ nadal nie może wybaczyć jej tego, że nie wybrała jego.

Teraz Karou musi wybrać , kim chce być. I zdecydować, jak daleko się posunie, by pomścić swoją rasę. Tymczasem Akiva bez wytchnienia szuka Karou, bez której nie potrafi już żyć. Prowadzi własną walkę: o odkupienie i o nadzieję. Lecz czy jakakolwiek nadzieja ocaleje z popiołów ich zniszczonych marzeń?

Cała seria pochłonęła mnie w całości. Uwielbiam tę historię- o walce dobra ze złem, o prawdziwej miłości pomimo odwiecznej wojny. Książka jest napisana prostym, ale pięknym językiem. Całość trzyma się fabuły, co jest ogromnym plusem. „Dni krwi i światła gwiazd” to fascynujące połączenie doskonałego romansu i powieści fantastycznej ze szczyptą sensacji. Powieść intryguje czytelnika, jest pełna emocji i tajemnicy. 

Klaudia Paluch 1J

piątek, 20 maja 2016

Informacja dla 2H

Proszę o solidne przygotowanie się na lekcję, którą będziemy mieć 31 maja z następujących tematów:

  • przełom dźwiękowy w kinie
  • kino okresu klasycznego (1930-1960)
  • filmowa Nowa Fala i kino po Nowej Fali (1959-1989)
  • kino przełomu XX i XXI wieku (po 1989 roku)

Te tematy omawialiśmy obszernie na lekcjach. Macie je także szczegółowo opisane w skrypcie. 

Proszę mieć także ogólną orientację w temacie historii kina polskiego (będziemy omawiać to zagadnienie na najbliższych zajęciach 24 maja). 

niedziela, 8 maja 2016

"Dobrani"



Potraficie wyobrazić sobie świat idealny? Świat, w którym nie ma żadnych chorób, zmartwień, problemów ze znalezieniem pracy, szkoły, czy też drugiej połówki? Taki świat opisuje Ally Condie w wspaniałej książce pt.: „Dobrani”. Bardzo podoba mi się w niej przekaz, iż ważne jest to, co się przechowuje w głowie – wszystkie wspomnienia i słowa, które dzieli się z wybraną i wyjątkową osobą.
Ustrój opisany w powieści przypomina totalitarne systemy, takie jak socjalizm i komunizm. Wpływ państwa na życie ludzi jest ogromny. Obywatele są nieustannie obserwowani, kontrolowani i badani. Wszystko, nawet kolor skarpetek, czy ilość kilometrów do przebiegnięcia w ramach ćwiczeń fizycznych, zależy od decyzji Społeczeństwa. Obowiązuje cisza nocna, przywodząca na myśl godzinę policyjną. Społeczeństwo ma władzę nad myślami i uczuciami, a przede wszystkim nad słowami. Każda osoba ma przy sobie tabletki o różnym działaniu; tylko po jednym zestawie, z którego nie wolno korzystać bezpodstawnie. Czerwoną, najważniejszą, należy zażyć, wtedy i tylko wtedy, pod nakazem Funkcjonariuszy. Nikt tak naprawdę nie wie, na co ma wpływ.
Poznajemy Cassie w ważnym dla niej dniu, Bankietu Doboru, podczas którego miała poznać swojego wybranka – partnera, który został skrupulatnie dopasowany do jej profilu psychologicznego, jak też genetycznego, co w przyszłości zaowocuje potomstwem o doskonałych cechach biologicznych. Jednak na tej uroczystości dzieje się coś niezwykłego. Większość, jak nie wszyscy partnerzy, nie znają się. Dopiero stopniowo zaczynają się poznawać. Dla Cassie los się uśmiechnął. Jej Wybrankiem został najlepszy przyjaciel, Xander. Jest z tego powodu szczęśliwa, choć gdzieś w głębi serca trochę zawiedziona. Pierwszym etapem takiego poznawania jest otrzymanie mikrokarty z najważniejszymi danymi na temat przyszłego partnera. W domu chciała zobaczyć to sobie na spokojnie, choć wiedziała, że zna swojego przyjaciela, jak nikogo takiego. Lecz zobaczyła twarz kogoś innego. I choć Społeczeństwo przekonywało ją, że to tylko mała usterka, dziewczyna coraz częściej zaczyna myśleć o chłopaku, którego zobaczyła. Zwłaszcza, że go znała. Chodzili na dodatkowe zajęcia wakacyjne, na które zdecydowała się dzięki wpływowi dziadka. Miał na imię Ky.
Cassia to zwykła nastolatka, która wierzy w swój kraj i bezwzględnie podporządkowuje się jego zasadom. Dopiero z czasem poznawania Ky'a zaczyna się coś w niej zmieniać. Czuje, że powinna się buntować przeciwko temu rygorystycznemu systemowi. Miłość ją zmieniła. Miłość do chłopaka, jak i do dziadka. Mając 80 lat zmarł, jak wszyscy w tym wieku. Na Ceremonii Pożegnania wręczył swojej wnuczce tajemnicze rzeczy, które Społeczeństwo uważa za niebezpieczne, nielegalne. Był w tym m.in. wspaniały wiersz do jej babci, który zmienił jej podejście. Jego sens zrozumiała jednak znacznie później. Pewnego dnia zauważyła, że to wszystko nie jest wcale takie wspaniałe i proste, jakby się mogło wydawać. Jedna mała pomyłka porusza lawinę zdarzeń, które ukazują prawdę dotyczącą Społeczeństwa. Odkryła m.in. że w daniach, które są na Ceremonii Pożegnania, a które może jeść tylko solenizant jest zatrute. Dziewczynie otwierają się oczy. Zaczyna ona widzieć i rozumieć więcej. Zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że wszystkich manipulują; że rozgrywa się nieczysta gra.

Nie wiedziałam, że na tak niewielu stronach może znajdować się tyle uczuć i emocji. Rutyna. Przewidywalność. Niespodzianki. Mroczność. Tajemnice. Sekrety z przeszłości. .I oczywiście wątek miłosny, który całkowicie zmienia bieg wydarzeń. Cassia, Ky i Xander – trzy różne charaktery, które tworzą całość. Lecz do kogo Cassia czuje prawdziwe, szczere i niezmanipulowane uczucie? Czy Społeczeństwo popsuje ich plany? Jak potoczą się dalej ich losy? Zapraszam do miłej lektury!
„Dobrani” to jedna z książek, które naprawdę mnie poruszyły. Dzięki niej zaczęłam zastanawiać się nad tematami, które kiedyś nazwałam ''przyziemnymi'', a wcale takimi nie są. Dzięki niej zaczęłam inaczej patrzeć na świat. Gorąco polecam przeczytanie jej, gdyż każdemu przyda się nowe spojrzenie na świat.



wtorek, 3 maja 2016

Przypominam o uczniowskich projektach!

Zachęcam do realizacji nieobowiązkowych projektów uczniowskich:

1. Projekt zespołowy "Polacy nie gęsi... swoją SZTUKĘ mają!" - tylko do 29 maja 2016!



2. Projekt indywidualny "Pecha Kucha" - przedłużony deadline! Czekam na Wasze wystąpienia do 3 czerwca!



Szczegóły znajdziecie w zakładce projekty uczniowskie

niedziela, 24 kwietnia 2016

Zastanawiałeś się kiedyś, czy to potwory tworzą wojny, czy wojny tworzą potwory? - recenzja "Córki dymu i kości".


"Córka dymu i kości" to debiut genialnej amerykańskiej pisarki, Laini Taylor. Książka otrzymała wszystkie najbardziej zaszczytne wyróżnienia literackie, w tym New York Times ogłosił ją jedna z najwybitniejszych książek 2011 roku. Krytycy uważają, że wybitnością można ją nawet porównać  do serii "Harrego Pottera" autorstwa J.K. Rowling.


Historia siedemnastoletniej Karou, uczennicy szkoły sztuk plastycznych, rozgrywa się w Pradze. Czy aby na pewno tylko tu? Dziewczyna często zostaje wysłana na misje do innych, dziwnych miejsc przez jej opiekuna Brimstone, aby zdobyć potrzebne dla niego zęby. Nie wie po co to robi, ale posłusznie wykonuje swoje zadanie. Potrafi rozmawiać w wielu językach- nie tylko ludzkich. Jej włosy są niebieskie, a ciało pokrywają niezwykłe tatuaże i blizny. Kim jest? Ona sama próbuje poznać odpowiedź na to pytanie. Pewnego dnia w czasie jednej z podróży zostaje zaatakowana przez jednego z serafinów. 

Wkrótce dowiaduje się, że drzwi do magicznego zakładu jej opiekuna zostały spalone, a ona została całkiem sama. Kiedy po raz kolejny spotyka anioła z płomiennymi skrzydłami, bez wahania staje z nim do walki. Dziewczyna i Akiva podczas pojedynku w powietrzu, nad tłumem ulicznych przechodniów zaczynają rozmawiać, a w efekcie końcowym główna bohaterka przyprowadza "wroga" do swojego mieszkania. Mężczyzna opowiada jej swoją historię o świecie, w którym żyje oraz o wiecznych wojnach, które tam panują. Oboje są ze sobą coraz bliżej, kochają się i pragną pokoju. Ona dowiaduje się w końcu, kim naprawdę jest i że on właśnie dzięki niej jeszcze żyje. 

To najlepsza z przeczytanych przeze mnie powieści. "Córka dymu i kości" jest mroczna, zmysłowa, niepokojąca, niejednoznaczna. Buduje napięcie, a dzięki zwrotom akcji wywołuje coraz większą ciekawość. Fantastyczny świat i piękny język sprawiają, że serce zamiera, a potem zaczyna bić na nowo. Bardzo polecam wszystkim całą serię historii Karou i Akivy. 

Klaudia Paluch

czwartek, 21 kwietnia 2016

"Pogaduszki u Kościuszki" docenione przez profesjonalistów!



O tym, że w prace redakcyjne "Pogaduszek u Kościuszki" (czyli czasopisma naszego liceum) angażują się sami zdolni i ambitni uczniowie - wiedziałam od dawna. Ale teraz wie o tym także cała Małopolska!
Zespół redakcyjny PUK otrzymał prestiżową nagrodę zajmując drugie miejsce w Małopolskim Konkursie Gazetek Szkolnych "Prasówka" w kategorii szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Konkurencja była duża - rywalizowaliśmy z 40 redakcjami szkolnych czasopism z całej Małopolski.
Dziś w redakcji Dziennika Polskiego i Gazety Krakowskiej odbyła się gala wręczenia nagród, na której "Pogaduszki..." reprezentowali Aneta Łukasik z klasy 3H oraz Jakub Łodziński z klasy 2C. 

JEDNAK PODZIĘKOWANIA NALEŻĄ SIĘ CAŁEJ REDAKCJI PUK, bo gazetkę współtworzą również:
NorbertPolak z klasy 3i
Mateusz Kubisiak z klasy 1C
Natalia Gadocha z klasy 1J
Iza Holik z klasy 1D
Monika Marszalik z klasy 1G
Martyna Krzyżańska z klasy 1H



Fotorelację z gali znajdziecie w poniedziałkowym (25.04.) wydaniu Gazety Krakowskiej!

piątek, 15 kwietnia 2016

"Nigdy, przenigdy nie płacz" - recenzja książki "Łza"



„Łza" napisana przez amerykańską pisarkę, Lauren Kate, jest jedną z lepszych książek jakich czytałam. Autorka oczarowała mnie już wcześniej serią „Upadłych”, dlatego bez zastanowienia sięgnęłam również po tę serię. Oczywiście, nie zawiodłam się.
Książka opowiada o siedemnastoletniej dziewczynie, Eurece, która z pozoru jest całkiem zwyczajną osobą, lecz w jej głębi tkwi coś niezwykłego. Z dnia na dzień przekonuje się o tym. Wszystko zaczęło się, gdy była mała. Jej rodzice coraz częściej się kłócili. Tego samego dnia, kiedy miarka się przebrała, panował straszny huragan. Eureka zaczęła płakać. Sama nie wiedziała, czy to z powodu strachu przed burzą, czy też przed roztaniem rodziców. Gdy jej matka (Diana) zobaczyła, że jej córka płacze, od razu ją spoliczkowała. Dodała również, że nie wolno jej nigdy płakać. Tę lekcję dziewczyna zapamiętała na długo. Ciągle podświadomie o niej pamiętała. Nie płakała nawet wtedy, gdy zmarła jej mama, a była z nią naprawdę blisko. Były jak dwie przyjaciółki. Gdy gdzieś wyjeżdżała - dużo podróżowała, gdyż to był jej zawód - często brała jej córkę ze sobą. Właśnie na jednej z ich wspólnych podróży straciła życie. Przejeżdżały przez most, kiedy to ogromna fala trafiła w ich samochód. Diana zginęła. Eurece natomiast udało się przeżyć, choć później tego żałowała. 
Po jej śmierci, nie potrafiła sobie poradzić z tą okropną rzeczywistością. Załamała się. Nie czuła już tej radości życia. Czuła się winna. Chciała się zabić. Prawie jej się to udało, gdyby nie ojciec. Jej własny ojciec, który związał się z Rohdą, która była dość wredną macochą. Eureka nigdy jej tak naprawdę nie polubiła. Miała natomiast słabość do bliźniaków (Willa i Claire), choć początkowo chciała czuć do nich tylko obojętność. Nie udało jej się to. Po próbie samobójstwa, trafiła do szpitala psychiatrycznego. To wszystko, nałożone na siebie, bardzo ją przytłoczyło. Jedyne, co ją jeszcze trzymało przy życiu, oprócz biegania, byli jej najlepsi przyjaciele – Cate i Brooks.
Pewnego dnia, kiedy jechała na zawody w bieganiu (wciąż nie była pewna, czy chce brać w nich udział), miała mały wypadek. Ander, chłopak, który w nią wjechał, wydawał jej się bardzo tajemniczą, a zarazem intrygującą osobą. Od razu poczuła między nimi jakąś dziwną więź. Coś ich do siebie przyciągało...  Lecz, gdy tak stali stało się coś niezwykłego. Uroniła jedną, jedyną łzę. To była jej pierwsza łza od dzieciństwa.W tamtej chwili coś w niej zaczęło stopniowo pękać. Nie rozumiała tylko dlaczego. Nie mogła zrozumieć skąd pochodził ten nagły wybuch emocji, skoro przez tak długi czas jej wnętrze było całkiem puste. Wiedziała  jednak, że po spotkaniu Andera, zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Jacyś ludzie próbowali ją zaatakować, a jej przyjaciel stał się oschłym człowiekiem. Na dodatek w spadku po matce dostała 3 dziwne rzeczy: księgę w niezrozumiałym języku, medalion oraz kamień gromu. Otrzymała również list, lecz on także w niczym nie pomógł.  Eureka będzie chciała rozwiązać tę zagadkę, lecz los chyba nie chciał, by poznała to rozwiązanie. Ciągle nurtowała ją myśl "czy można zaufać Anderowi"?  kim on tak naprawdę jest? Pojawia się i znika. Wie o niej wszystko. Broni ją. Wyznaje jej, że nie chce żyć w świecie, w którym nie byłoby jej. Oczywiście, nawet on nie jest idealny. Brał udział w wywołaniu fali, która zabiła jej mamę. I to on ją uratował. Sytuacja zrobi się coraz bardziej skomplikowana.
Całe życie Eureki jest pełne dziwnych sytuacji.  Nie jest jej lekko, zwłaszcza, gdy jej macocha nie ułatwia jej życia. Ma wrażenie, że po śmierci matki, wszystkie bliskie jej osoby, nie traktują  ją tak jak kiedyś. Co  gorsze, ma świadomość, że przez nią mogą być w niebezpieczeństwie. Niestety są też ofiary śmiertelne. Lecz czy odpowiedź tej zagadki jest blisko? Czy w ogóle istnieje koniec? Kim tak naprawdę jest Eureka i jaka jest jej historia? Czy ona i Ander są sobie przeznaczeni? Czy można kochać wroga? Aby znaleźć odpowiedzi na te i inne pytania, zachęcam wszystkich do czytania!
Jestem oczarowana całą tą książką. Już z pierwszymi stronami czułam, że pochłonie mnie całą. I tak się stało. Całość to niezwykła opowieść o mrocznej tajemnicy w życiu zwykłej dziewczyny. W całość wplątany jest wątek miłosny, który idealnie się wpasowuje i dodaje uroku. Bohaterowie są tak różni od siebie, a tak podobni. Osobiście, nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam drugą część tej serii.

wtorek, 12 kwietnia 2016

Może się przydać na sprawdzian...

Sprawdzian podzielony będzie na trzy grupy.
Teksty źródłowe z jakimi będziecie pracować dotyczyć będą futuryzmu (gr A), dadaizmu (gr B) i surrealizmu (gr C). Aby w pełni odpowiedzieć na pytania pod tekstami dobrze byłoby orientować się w temacie tych kierunków.
Warto też przypomnieć sobie informacje o Katarzynie Kobro, Władysławie Strzemińskim i Stanisławie Ignacym Witkiewiczu/Witkacym.

Zainteresowanym sztuką polską okresu awangardy polecam artykuły:
Katarzyna Kobro - życie i twórczość
Władysław Strzemiński - życie i twórczość
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) - życie i twórczość

niedziela, 10 kwietnia 2016

Dla klas pierwszych - zbliża się "operacja: sprawdzian"!

Jeszcze w kwietniu musimy uporać się z przeprowadzeniem sprawdzianu. Pociechą jest z pewnością to, że to już ostatnie nasz ostatni wspólny sprawdzian z wiedzy o kulturze.

UWAGA! Aby w pełni przygotować się do sprawdzianu trzeba będzie zaglądnąć nie tylko do podręcznika, ale także do notatek w zeszycie!

Tematy, zagadnienia, pojęcia, nazwiska i spis reprodukcji dzieł do rozpoznania – wszystko, czego możecie się spodziewać na sprawdzianie:

1. Wprowadzenie do historii sztuki/Zarys dziejów sztuki:
  • Dyscypliny naukowe zajmujące się sztuką (umieć wymienić przynajmniej 4), podręcznik s. 123
  • Funkcje sztuki, podręcznik s. 124
  • Pojęcie awangardy artystycznej, Wielka Awangarda i neoawangardy, podręcznik s. 125-127

2. Kierunki awangardowe I połowy XX wieku

  • Fowizm: nazwa i charakterystyka kierunku + „Taniec” H. Matisse do rozpoznania, podręcznik s. 132
  • Ekspresjonizm niemiecki: nazwa i charakterystyka kierunku, pamiętać nazwy grup artystycznych Most i Niebieski jeździec + „Erna (z papierosem)” E. L. Kirchner, podręcznik s. 133-134
  • Kubizm: nazwa i charakterystyka kierunku, pojęcia widzenie symultaniczne i kolaż + „Panny z Awinionu” P. Picasso, podręcznik s. 134-135
  • Futuryzm: nazwa i charakterystyka kierunku, podręcznik s. 160
  • Suprematyzm: nazwa i charakterystyka kierunku + „Czarny kwadrat na białym tle” K. Malewicz, podręcznik s. 140
  • Konstruktywizm: nazwa i charakterystyka kierunku + „Projekt pomnika III Międzynarodówki”/ „Wieża Tatlina” W. Tatlin, podręcznik s. 136 (reprodukcja), 146,  161 (podrozdział „Awangarda rosyjska i bolszewickie państwo”)
  • Funkcjonalizm: nazwa kierunku
  • Dadaizm: nazwa i charakterystyka kierunku, pojęcie ready-made + „Fontanna” M. Duchamp, podręcznik s. 147-148 oraz 160-161
  • Surrealizm: nazwa i charakterystyka kierunku, pojęcie automatyzm + „Płonąca żyrafa” S. Dali, podręcznik s. 137-138


3. Błysk niepodległości – polskie kierunki awangardowe dwudziestolecia międzywojennego:
  • Formizm – nazwa i charakterystyka kierunku + pamiętać nazwisko Stanisław Ignacy Witkiewicz/Witkacy, podręcznik s. 168-169
  • Kapizm – nazwa i charakterystyka kierunku, podręcznik s. 169
  • Grupa „a.r.” i unizm – nazwy oraz charakterystyka ugrupowania i kierunku + nazwiska Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński, podręcznik s. 170


4. Sztuka wobec wielkich totalitaryzmów
  • Sztuka III Rzeszy – stosunek do awangardy, cechy nazistowskiej sztuki propagandowej, „Sztuka i rasa” Paula Schultze-Naumburga, podręcznik s. 165
  • Socrealizm – nazwa i charakterystyka kierunku, podręcznik s. 162-165


5. Sztuka wobec konsumpcji
  • Ekspresjonizm abstrakcyjny – nazwisko Jackson Pollock, pojęcia: dripping, action painting, podręcznik s. 142
  • Pop art – nazwa i cechy kierunku, pop art jako neodadaizm + „Elizabeth Taylor” A. Warhol, podręcznik s. 152-153
  •  Op art -  nazwa kierunku, podręcznik s. 158 (garść informacji mniej więcej od szóstej linijki tekstu na stronie)

czwartek, 7 kwietnia 2016

Grupy na FB

Uruchomione zostały dwie grupy dyskusyjne na FB dla uczniów biorących udział w dodatkowych pozalekcyjnych przedsięwzięciach:

Kino z klasą - IV LO Kraków klasy pierwsze 2015/2016 (link)

ZNAK W SZKOLE IV LO Kraków (link)


wtorek, 29 marca 2016

Łapacze snów- cząstka kultury Indian

Czym są łapacze snów? 
Dla niektórych łapacze snów są psychicznym filtrem, tarczą przeciwko złu w naszym umyśle i świecie, który nas otacza. Dla Innych te ręcznie wykonywane przyrządy mają znaczenie religijne, odwołujące się do czasów burzliwych przemian. Jeszcze dla Innych łapacz snów jest po prostu darem od dobrych mocy. 



Historia łapaczy snów- legenda o ich powstaniu:

Indianie wierzący w nadprzyrodzoną moc łapaczy snów powiadają, że sny, zarówno te dobre, jak i złe, zsyłane są z ciemnego, nocnego nieba. Złe sny, jako te wielkie i niezdarne, wpadają w sieć i grzęzną w niej, by pod wpływem promieni porannego Słońca wyparować wraz z rosą. Dobre sny, jako małe i sprytne przeciskają się i po piórze spływają delikatnie na śpiącego, uprzyjemniając mu 
odpoczynek.

Według Larry'ego White Dirt istnieje inne podanie, według którego łapacz snów pochodzi od młodego Indianina, zwanego Sweet Medicine (Słodkie Lekarstwo). Kiedy Słodkie Lekarstwo odbywał obrzęd poszukiwania wizji, która wskaże mu drogę w życiu, pająk przekazał mu tajemnicę sieci. Krąg przedstawia życie, a sieć łączy sny i modlitwy ze środkiem, a przez otwór przechodzą one do niebios i Stwórcy.



Obecnie łapacze snów są popularne nie tylko wśród Indian. Jego rosnąca popularność jest spowodowana tym, iż jest łatwym do wykonania elementem sztuki Indiańskiej. - Do ozdobienia łapacza snów używa się przeważnie piór i paciorków, ale różnorodność tych przyrządów równa się różnorodności snów. Kiedy utkasz pajęczynę, to jak ją ozdobisz, zależy tylko od twojej wyobraźni.

Jak wykonać własny łapacz snów?  

Potrzebne przedmioty: obręcz (na przykład z bransoletki), włóczka lub mulina, koraliki, rzemyki do wykonania frędzli, pióra lub inne ozdoby

Następnie postępujemy według poniższego obrazka: 

Kiedy część główna będzie już gotowa dowiązujemy do niej rożnego rodzaju ozdoby na rzemykach. 
Tak wykonaną ozdobę możemy śmiało zawiesić nad łóżkiem. Świetnie nada się również na prezent, a wykonanie go przysporzy nam wiele zabawy i uruchomi kreatywne myślenie. 

Klaudia Paluch 


poniedziałek, 28 marca 2016

Recenzja książki "Więzień Labiryntu"



James Dashner jest autorem wspaniałej książki pt.: „Więzień Labiryntu”. Jego seria porównywalna jest do „Igrzysk Śmierci”, czy „Niezgodnej”. Z początku trudno się ją czyta (bohaterowie używają specyficznego slangu), lecz później robi się naprawdę ciekawie. Autor trzyma czytelników w napięciu, aż do samego końca.
Książka opowiada o szesnastoletnim chłopaku, Thomasie, który z niewiadomych przyczyn trafia do Strefy. Tam mieszkają Streferzy (około 50 chłopaków), a wokół nich znajduje się Labirynt. Tom przybył tam w Pudle (windzie), a jego pamięć w większości została wymazana. Spotkało to wszystkich. Jego pierwszy dzień był ciężki. Próbował się stamtąd wydostać. Dopiero w nocy uświadomił sobie, że to miejsce wydaje się znajome. Zaprzyjaźnił się z 9-letnim Chuckiem, choć często go irytował. Pierwszego ranka po Strefie oprowadził go Alby, przywódca. Wiele miejsc kojarzył, lecz nie przyznawał się do tego. W głębi serca czuł, że musi zostać Zwiadowcą. Nie wiedział nawet czym oni się zajmują. O tym również nie wspominał, po tym, gdy Chuck go wyśmiał. Musiał się wiele o tym miejscu nauczyć. Jedną z najważniejszych zasad było to, by nie wchodzić do Labiryntu nocą, po zamknięciu Wrot. Panują tam wtedy Buldożercy – wielkie i obrzydliwe stwory, które były maszynami. Pierwszy raz Tom widział je, gdy pokazał mu je Newt – pomocnik Alby'ego, który okazał się dobrym przyjacielem.
Zesłanie Thomasa nie mogło być przypadkowe. Od jego przybycia zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Następnego dnia Stwórcy przysłali kolejnego Strefera (a zwykle robili to co miesiąc). Była to DZIEWCZYNA. Pierwsza dziewczyna w Strefie. Dla Tommy'ego wydawała się znajoma, choć nie chciał się do tego przyznać, nawet przed sobą. Niedługo po tym Mihno (jeden ze Zwiadowców, a później jego przyjaciel) znajduje martwego Buldożercę (to też coś nowego). Wyruszają ponownie z Alby'm na zwiady, lecz ten ożył i zranił ich przywódcę. Tommy próbując im pomóc, wszedł do Labiryntu, nie zważając na zamykające się Wrota. Tak jako pierwszy (wraz z Mihno) przeżyli noc w Labiryncie, co wszyscy wcześniej uważali za niemożliwe.
Książka ta jest pełna tajemnic i zwrotów akcji. Napisana jest w wymyślonym slangu, do którego trzeba się przyzwyczaić. Fabuła jest dość ciekawa, z każdą stroną wciąga jeszcze bardziej. Bohaterowie mają różne charaktery, które często w połączeniu ze sobą dają mieszankę wybuchową. Lecz czy w końcu znajdą upragnione wyjście z Labiryntu? Czy ono w ogóle istnieje? I jaki był cel zesłania ich w to miejsce? Pytań jest wiele. Odpowiedzi trochę mniej. Lecz jeżeli dotrwacie do końca, znajdziecie klucz do odpowiedzi na te pytania.

„Więzień Labiryntu” to książka warta polecenia. Cały czas trzyma w napięciu i trudno jest ją odłożyć. Pochłonęła mnie całą, choć osobiście uważam, że druga część jest znacznie lepsza. Na podstawie tej książki powstał również film, który również bardzo polecam, gdyż równie jest bardzo ciekawy i dobrze ukazuje wydarzenia z książki.  

sobota, 26 marca 2016

Świątecznie

Radości z Życia triumfującego nad śmiercią i serca zawsze otwartego na Drugiego Człowieka!


wtorek, 22 marca 2016

Recenzja książki "Szukając Alaski"


        

"Szukając Alaski" to debiut literacki Johna Grena - amerykańskiego pisarza, którego książki trafiają na listy bestsellerów "New York Timesa". Zasłynął głównie z powieści pt. "Gwiazd naszych wina", która zyskała wielką sławę wśród młodzieży.

W Culver Creek, szkole z internatem w Alabamie, rozpoczyna naukę Miles Halter. Chłopak ma nietypowe hobby - czytuje biografie sławnych ludzi i zapamiętuje ich ostatnie słowa wypowiedziane na chwilę przed śmiercią. W poprzedniej szkole wiódł nudne i samotne życie, zawsze gdzieś z boku, bez przyjaciół. Jego życie skupiało się głównie na nauce. Liczy więc na to, że w nowym miejscu odnajdzie swoje "Wielkie Być Może", czyli najbardziej intensywne i jedyne w swoim rodzaju doświadczenie rzeczywistości. Pierwsze chwile w Culver Creek nie napawają chłopaka optymizmem. Dochodzi do wniosku, że pobyt tutaj nie będzie się niczym różnił od jego dotychczasowego życia. I wtedy pojawia się Alaska Young. Niczym burza wkracza do jego świata i przewraca go do góry nogami.

Dzieło ukazuje przepiękny obraz miłości i utraty. Autor zwraca uwagę na brak akceptacji, samotność, śmierć bliskich osób. Wszystko napisane jest bez owijania w bawełnę, rzeczy nazywane są po imieniu. Podczas czytania książka wzbudzała we mnie wiele emocji. Jestem pewna, że jeszcze wiele razy będę wracała do tej lektury i wkrótce sięgnę po kolejne powieści tego wspaniałego pisarza.

Klaudia Paluch



poniedziałek, 21 marca 2016

komunikat dla 2H

Informuję moją drogą 2H, że jutro zajęcia z edukacji medialnej się odbędą i nasze małe sprawdzenie wiedzy na temat fotografii jest oczywiście aktualne.

niedziela, 13 marca 2016

Dla 2H - zaległe prezentacje + informacja

Informuję 2H, że w zakładce Edukacja medialna (link) dostępne są trzy zaległe prezentacje dotyczące fotografii. Czwartą zamieszczę wkrótce.
Proszę o przeczytanie na 22 marca rozdziału skryptu poświęconego fotografii - zrobimy sobie wtedy dłuższą kartkówkę (ale nie będzie to całogodzinny sprawdzian).

Przypominam, że w najbliższy czwartek 17 marca idziemy do Instytutu Sztuk Audiowizualnych UJ na zajęcia uniwersyteckie. Zabieram Was ze szkoły po pierwszej lekcji.

piątek, 11 marca 2016

ZACZYNAMY PROJEKTY!

W zakładce PROJEKTY UCZNIOWSKIE (link) dostępne są już informacje o projektach na wiedzę o kulturze, które ruszają w najbliższy poniedziałek 14 marca i potrwają aż do 29 maja 2016 r.

Projekty są DOBROWOLNE.
Bardzo zachęcam do udziału w tych przedsięwzięciach, bo jedyna możliwa skala ocen do otrzymania to    4, 5, 6 :)


niedziela, 6 marca 2016