niedziela, 28 lutego 2016

Recenzja książki "Rywalki"







      Kiera Cass jest autorką wspaniałej książki pt.: „Rywalki”. Cała seria odniosła sukces w ponad 30 krajach. Pisarka wciąż pisze i mam nadzieję, że nie przestanie, ponieważ wzbudziła moją ciekawość. Po prostu nie mogłam oderwać się od czytania.
Akcja toczy się w przyszłości – po IV wojnie światowej, głównie Japonii z Ameryką Północną, na zrujnowanych ziemiach Stanów Zjednoczonych – Illei. Życie krążyło wokół klas społecznych, które mocno ograniczały ludzi. Rodzina królewska była oczywiście jedynkami, a ósmą (ostatnią) klasę społeczną stanowili głównie bezdomni i kryminaliści. Jedyną szansą na zmianę życia było wyjście za mąż za mężczyznę z wyższej klasy lub udział w Eliminacjach. Był to stary zwyczaj, w którym książęta brali sobie za żonę dziewczynę ze społeczeństwa.
Książka opowiada o młodej dziewczynie, Americe Singer (Ami), która miała już dokładny plan na życie. Lecz jedno zdarzenie zmieniło wszystko. America była piątką – miała talent muzyczny. Była zakochana w Aspenie (szóstce), z którym chciała wziąć ślub, a później mieć dużo dzieci. Gdy pojawiła się szansa na lepsze życie dla Mer (jak ją nazywał), chłopak nie chciał, by ją zmarnowała. Namawiał ją, by wzięła udział w Eliminacjach, nawet jeśli nie będzie już z nim. Nie sądził jednak, że ją wybiorą. A tak się stało. Cierpiał, lecz chciał dla niej jak najlepiej. 
Tak America trafiła do pałacu. Wszystko na początku wydawało jej się takie wielkie, piękne, cenne, a nawet przytłaczające. Czuła się niepewnie z myślą, że mogłaby zniszczyć coś bardzo cennego. Coś, na co nigdy nie byłoby na to ją stać. Zaprzyjaźniła się w końcu z niektórymi „rywalkami”. Najlepiej jednak, dogadywała się ze swoimi pokojówkami, które ją bardzo wspierają i wierzą, że wygra. Początkowo Ami nie chciała główniej nagrody – korony i księcia. Zależało jej głównie na pieniądzach dla swojej rodziny (rodzina królewska płaciła „odszkodowanie” dla rodzin, których córki brały udział w Eliminacjach. Często było to jedyną dużą formą zarobków). I na wspaniałym jedzeniu. Już pierwszego wieczoru dostała klaustrofobii. Tak napotkała księcia, choć to spotkanie nie należało do najprzyjemniejszych. Później jednak, zaczyna się coś między nimi dziać...
Americę czeka wiele zmian. Będzie musiała podjąć wiele kluczowych decyzji. Czy pokocha zamek, tak jak swój dom? Czy nadaje się na księżniczkę? Czy prawdziwie pokocha księcia? A może jej sercu nadal bliski jest Aspen? Tego dowiecie się czytająć tę książkę. Jest ona pełna zwrotów akcji i niespodziewanych zdarzeń. Czytając ją, przeżywałam wraz z Ami wszystko to, przez co ona przechodziła. Myślę, że jesteśmy nawet do siebie podobne – niezdecydowane, z brakiem pewności, ale zawsze lojalne.

Książka „Rywalki” jest jedną z lepszych książek jakich czytałam. America jest zwykłą dziewczyną, z którą każda czytelniczka mogłaby się utożstamić. Uważam, że to bardzo ciekawa książka, którą poleciłabym każdemu (oczywiście kolejne części są równie ciekawe). Bo, która z nas nie chciała być księżniczką?

sobota, 27 lutego 2016

Już jest! Nowy numer "Pogaduszek..."

Zapraszamy do lektury nowego numeru naszego szkolnego czasopisma. 
W przyszłym tygodniu "Pogaduszki..." będą dostępne także w wersji papierowej.



niedziela, 21 lutego 2016

RECENZJA FILMU - "MUSTANG"



"Mustang" to film, który w ubiegłym roku przykuł dość dużą uwagę na festiwalach filmowych m.in. w Cannes, Toronto, Karlowych Warach, Valladolid czy Wenecji.
Został również nominowany do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. 

Był jednym z tych filmów, o których myślałam jeszcze bardzo długo po jego zobaczeniu. Przyciągnął mnie swoją tematyką oraz tym, że mogłam w pewnym sensie utożsamić się z bohaterkami, ze względu na podobny wiek.

Film opowiada o pięciu nastoletnich siostrach, które mieszkają w nadmorskim miasteczku kilkaset kilometrów od Stambułu. Po śmierci rodziców opiekę nad nimi sprawuje ich babcia.
Pewnego dnia dziewczęta wraz ze znajomymi wybierają się na plaże świętować koniec roku szkolnego. Zostają przyłapane na niewinnych zabawach z chłopcami i oskarżone o niemoralne zachowanie. 



Od tego czasu rodzina trzyma je pod kluczem i szuka szybkiego sposobu na ujarzmienie sióstr. Najlepszym wyjściem okazuje się być wydanie dziewcząt za mąż. Rozpoczynają więc naukę podstawowych czynności, które musi wypełniać zamężna kobieta. Zostaje im odebrana wolność oraz możliwość podejmowania własnych decyzji.
Dziewczęta muszą odnaleźć się w nowej sytuacji, lecz niektóre próbują sprzeciwić się rodzinie, z powodu tęsknoty za dawnym życiem.




Muzyka w filmie idealnie współgra z jego tematyką. Dzięki niej mogłam jeszcze bardziej zagłębić się w przeżycia i odczucia sióstr. Dała mi możliwość większego zrozumienia ich cierpienia i siły walki. 
Zdjęcia do "Mustanga" są fenomenalne! Oglądając go znajdywałam się samym środku wydarzeń mając wrażenie, że jestem jedną z uczestniczek. Rzadko kiedy film naprawdę potrafi "wciągnąć" widza, jednak temu na pewno się to udało.

Uważam, że tytuł filmu nie jest przypadkowy. To metafora wolności, która została odebrana dziewczętom, którą tak bardzo pragnęły odzyskać.
Film ukazuje kulturę Turcji, jak i jej obyczaje. To niesamowite, że pomimo tak wielu różnic kulturowych, dojrzewanie i sposób myślenia młodych osób jest praktycznie taki sam wszędzie na świecie. 

„Mustang” to poruszająca opowieść o dorastaniu, sprzeciwianiu się narzuconym nam zasadom oraz poszukiwaniu utraconej wolności.



tytuł oryginalny: Mustang
czas trwania: 1 godz. 37 min.
gatunek: dramat
reżyseria: Deniz Gamze Ergüven
scenariusz: Deniz Gamze Ergüven, Alice Winocour


Kino z klasą - luty/marzec




Już niedługo kolejne spotkania w ramach Akademii Filmowej "Kino z klasą":



  • międzyoddziałowa grupa z klas pierwszych - 25 lutego 2016, godz. 8.30 (spotykamy się bezpośrednio w kinie)
  • klasa 2 H - 2 marca 2016, godz. 11.15 (wyjdziemy razem ze szkoły)

niedziela, 14 lutego 2016

Szkolny konkurs plastyczny





REGULAMIN KONKURSU
Słowem malowane - obrazem pisane
CZYLI  MOTYWY MICKIEWICZOWSKIE NA UCZNIOWSKICH OBRAZACH

1. Organizator: Zespół polonistów IV LO


2. Cele konkursu:



  • zachęcenie uczniów do prezentowania własnych umiejętności artystycznych,
  • popularyzowanie twórczości polskiego romantyzmu, a w szczególności  dorobku A. Mickiewicza,
  • rozwijanie wrażliwości i wyobraźni,
  • realizacja treści z Podstawy Programowej takich jak np. kształtowanie świadomości stosowanych w literaturze i innych dziedzinach sztuki środków wyrazu artystycznego (II.2.1), dostrzeganie w utworach charakterystycznych cech  określonej epoki (II.2.2), wykorzystywanie w interpretacji elementów znaczących dla odczytania sensu utworu (II.3.1) oraz kontekstów (II.3.2), odczytywanie treści alegorycznych i symbolicznych  (II.3.4), a ponadto w zakresie zalecanych sposobów realizacji treści – stymulowanie  i rozwijanie zainteresowań humanistycznych ucznia.



3. Zasady uczestnictwa: 



  • konkurs jest adresowany szczególnie do  uczniów klas drugich (ale prace uczniów pozostałych klas są również mile widziane),
  • warunkiem uczestnictwa w konkursie jest złożenie  jednej pracy plastycznej (dotąd nie nagradzanej) inspirowanej motywami i wątkami znanymi z twórczości Adama Mickiewicza, 
  • prace muszą być  wykonane samodzielnie, dowolną techniką artystyczną i w dowolnym formacie, 
  • każdy uczestnik konkursu powinien opatrzyć pracę tytułem oraz swoimi danymi: imieniem, nazwiskiem i klasą. 

                             
4. Termin i miejsce składania prac: prace należy przekazywać nauczycielom języka polskiego do 4 marca b.r. 


5. Kryteria oceniania:  zgodność z tematyką, estetyka pracy i oryginalność


6. Rozstrzygnięcie konkursu:  wyniki zostaną ogłoszone na tablicy pod pracownią polonistyczną - sala 2.8, między 7 a 9 marca b.r.


        Wszelkie pytania prosimy kierować do nauczycieli j. polskiego. 


Koordynator konkursu M. Skuza-Krasny 

niedziela, 7 lutego 2016

Recezja książki "Szeptem"

„Szeptem" to pierwsza książka Beccy Fitzpatrick. Od razu po premierze znalazła się na liście bestsellerów. Sławę zyskała w wielu krajach. Jest bardzo mroczna i zagadkowa, ale mi osobiście nie przypadła do gustu.
Książka opowiada o szesnastoletniej Norze, która jest pilną uczennicą, która współprowadzi gazetkę szkolną. Mieszka sama z mamą i gosposią. Jej ojciec został zamordowany, dlatego matka musi pracować za dwojga, co spowodowało, że prawie nie bywała w domu. Nora miała jedną przyjaciółkę, Vee, która była dość impulsywną i pomysłową osobą.
Jej życie było całkiem normalne, dopóki nie spotkała Patcha – siedziała z nim na biologii. Nie wiadomo skąd, wiedział o niej wszystko, nawet to, co nie wiedziała jej przyjaciółka. Sam zaś bywał w dziwnych i strasznych miejscach. Lubił grać w bilard. Norze, która była nienaganna, zdarzały się od wtedy dziwne rzeczy. Potrąciła człowieka, lecz gdy przyjechała pod dom przyjaciółki, nie było nawet zadrapania (a była pewna, że napastnik wpadł jej na maskę i wyrwał drzwi...). Przez nią o mało nie zginęła jej przyjaciółka (szła w jej płaszczu), a bezdomna, która również miała jej rzeczy na sobie, niestety utraciła życie. W międzyczasie Nora i Vee poznają dwóch chłopaków – Elliota i Jules'a. Nora znajduje jednak artykuł o tym, że w szkole, do której chodzili, zabito dziewczynę, a Elliot był głównym podejrzanym. Od tego czasu dziewczyna nie wierzy nowo poznanym znajomym.
Kim jest tak naprawdę Patch? Czy jego obecność nie jest przypadkowa? Dlaczego pojawia się zawsze tam, gdzie dzieje się coś złego? Czy Elliot ma coś do ukrycia? W jakim niebezpieczeństwie znajduje się Nora? Kim są Upadli? Tego dowiecie się, gdy przeczytacie tę książkę.

„Szeptem” jest to książka pełna różnych tajemnic i niezwykłych zagadek. Niestety mnie nie zachwyciła , lecz wolę zachować bezstronność. Pozostawiam wam to do oceny, sami zdecydujcie, czy jest ona godna polecenia.

czwartek, 4 lutego 2016

Podstrona z humorem aktualna!

Podstrona "Z HUMOREM" uaktualniona została o kwiat Waszych myśli, którymi podzieliliście się ze mną podczas sprawdzianu w pierwszym półroczu. Zapraszam do lektury życząc wiele uśmiechu :)

niedziela, 31 stycznia 2016

Odwołane zajęcia z historii sztuki

W dniu 1 lutego 2016 zajęcia z historii sztuki nie odbędą się.

sobota, 30 stycznia 2016

Debaty, debaty...

Informuję, że mam potwierdzoną informację o terminie debat jedynie od dwóch klas:

  • klasa 1i - debata odbędzie się w pierwszym tygodniu lutego
  • klasa 1g - debata odbędzie się w drugim tygodniu lutego



Pozostałe klasy proszę pilnie o potwierdzenie mi terminów ich debat!!!


Jednocześnie bardzo dziękuję klasie 1c za to, że się postarała, przygotowała i przeprowadziła - jako jedyna klasa pierwsza - debatę jeszcze w poprzednim semestrze :)

środa, 27 stycznia 2016

"Pogaduszki u Kościuszki" - prace nad drugim numerem trwają!



Zachęcam do włączenia się w prace nad tworzeniem drugiego w tym roku szkolnym numeru szkolnego pisma "Pogaduszki u Kościuszki".

Czekamy na teksty (felietony, recenzje, sprawozdania, wywiady) oraz zdjęcia. 

czwartek, 21 stycznia 2016

Kącik XIX-wieczny #3 - z 1796 do 1995, czyli dumna adaptacja powieści Jane Austen

 

  'Duma i uprzedzenie' to tytuł znany każdemu człowiekowi na świecie. Ta napisana w 1796 roku powieść, stała się ikoną, co ciekawe, XIX, a nie XVIII wieku. Niedoceniona za życia autorki, uwielbiana po ponad 200 latach. Wkrótce do kin zawita wariacja na temat - 'Duma i uprzedzenie i zombie', a tymczasem, chciałabym wspomnieć, najlepszą, subiektywnie rzecz ujmując, ekranizację powieści. 
  W 1995 roku BBC wydało miniserial pod oryginalnym tytułem 'Pride and Prejudice' z Jennifer Ehle i Colinem Firthem w rolach głównych. Serial obejmuje 5 odcinków 60-minutowych. Został on przyjęty z wielkim entuzjazmem, a rola pana Darcy'ego na zawsze przyległa do Firtha. 
   Jako wierna czytelniczka powieści Jane Austen, nie mogę się oprzeć napisaniu co nieco o tejże ekranizacji. Problematyką samego dzieła są losy sióstr Bennet, dziewcząt z klasy średniej, które jako panny na wydaniu, wplątują się w najróżniejsze relacje. Fabuła rozpoczyna się od przyjazdu zamężnego kawalera, Charlesa Bingleya do Netherfield Park. Matka wszystkich 5 sióstr Bennet widzi w tym nadzieję na wydanie jednej z córek za mąż. Na najbliższym balu okazuje się, iż młody kawaler nie przybył samotnie - towarzyszy mu przyjaciel Flitzwilliam Darcy, którego majątek jest równie pokaźny, a status, cóż - kawaler. Obydwoje okazują zainteresowanie Jane i Elizabeth, każdy na swój sposób. Bingley, zgodnie z myślą pani Bennet, jest oczarowany najstarszą i najładniejszą Jane, natomiast Darcy, odnosi się z pogardą do Elizabeth. Dalszych losów nie tylko tych czworga, ale i dużo większego grona bohaterów nie śmiem zdradzać. Fabuła, zgodnie z powieścią jest zaskakująca, wzruszająca i bardziej humorystyczna, niż można by sobie wyobrazić. 
  Tyle odnośnie akcji serialu, natomiast co do jego anatomii. Większość ekranizacji przyjęła za modę noszoną przez bohaterów pierwszą dekadę XIX wieku, czyli stroje datowane są na epokę regencji - 1800-1810, a nie, zgodnie z akcją - koniec wieku XVIII. Nie omieszkam się wykazać różnicę na poniższej rycinie: 

Lecz muszę przyznać, że stroje są tak zachwycające, iż ciężko krytykować ich złe datowanie. Zostały zaprojektowane przez kobietę imieniem Dinah Collin, która dostała za nie nagrodę Emmy w kategorii Najlepsze kostiumy w miniserialu lub filmie telewizyjnym. Zostając przy konwencji empirycznych sukien, są one kolorystycznie dobrane do wieku bohaterek, zgodnie z XIX-wiecznymi zasadami. Pastelowe, subtelne kolory są zarezerwowane dla młodych kobiet przed zamążpójściem, natomiast ciemniejsze i bardziej zdecydowane odcienie - dla starszych pań. 


 Dbałość o szczegóły przewyższa wszelkie oczekiwania. Spójrzcie tylko na te urocze kapelusze (tzw. budki) i dodatki dobrane ze smakiem i wyczuciem. 
  Zdjęcia do filmu autorstwa Johna Kenwaya są nie mniej zachwycające. Scenerie angielskiej prowincji zabierają dech w piersiach. Aż czuje się ciepło słonecznego lipcowego południa w ogrodach posiadłości Pemberly, czy Netherfield. 


   Kolejnym aspektem klimatu serialu jest muzyka skomponowana przez Carla Davisa. Całości towarzyszy wesoły motyw przewodni grany na fortepianie, ta ścieżka dźwiękowa jest jedną z moich ulubionych, i z pewnością ucieszy uszy słuchacza gustującego w muzyce klasycznej. Cieszy mnie także utwór wykorzystany do tańca. Jeden z najsłynniejszych dialogów historii kina, odbywał się w rytmach Mr. Beveridge's Maggot. 


  Piękna muzyka, widoki, stroje, to wszystko zasługuje na najwyższą aprobatę, jednak co najbardziej mnie urzekło i, w zasadzie, jest najważniejsze, to oddanie aktorskie postaci powieści. Jane Austen wyprzedziła swoją epokę, napisała książkę o kobiecie, której atrybuty nie ograniczają się do uroku osobistego i niewinności, lecz sięgają znacznie dalej. Elizabeth Bennet jest postacią, która pod warstwami falbanek kryje silne wnętrze, jest pewna siebie, uparta jak żadna inna postać kobieca powieści tamtych czasów. Jej wyjątkowość sprawiła, że pokochałam tę powieść, natomiast Jennifer Ehle sprawiła, że nie mniejszą sympatią darzę 'serialową' Lizzy. Jest dokładnie taka, jaką sobie wyobrażałam. 


O tym, że ciężko stwierdzić czy Colin Firth jest panem Darcy, czy pan Darcy Colinem Firthem, nie trzeba wspominać. Wszyscy znamy scenę przy jeziorze, znamy tę wyniosłość postaci. A jednak wrażliwość tego bohatera jest ciężka do oddania, Flitzwilliam jest 'wielowarstwową' postacią, o wielu twarzach i nie wyobrażam sobie, aby jakikolwiek inny aktor zagrał to lepiej. 



Podsumowując, 'Duma i uprzedzenie' z 1995 roku zabierze nas prosto do epoki regencji, początku wieku XIX. Zaskoczy swoją barwnością i perypetiami bohaterów. Ten miniserial utrzymał Jane Austen przy życiu. Zarówno miłośnikom literatury pięknej, jak i wszystkim innym serdecznie polecam te pięć godzin serialu BBC, które będą istną podróżą w czasie. 

autorka: Julia Golik

niedziela, 10 stycznia 2016

Nowe i ważne komunikaty


  1. Informuję, że ze względu na moją nieobecność odwołuję zajęcia z historii sztuki w dniu dzisiejszym.
  2. Do klas 1a, 1b, 1d, 1f, 1h, 1j: po nazwiska osób biorących udział w debacie przyjdę do Was w środę odwiedzając Was na jakiejś przerwie.
  3. ŚRODOWE WYJŚCIE W RAMACH KINA Z KLASĄ AKTUALNE! Rozumiem, że większość osób przyjdzie bezpośrednio do kina na 8.30, ale w razie czego będę też o 8.20 pod Koroną i zabiorę do kina osoby, które nie są pewne czy same trafią.

sobota, 9 stycznia 2016

Komunikat

Drodzy uczniowie,
informuję, że artykuł Staszka był ostatnim postem, który wzięłam pod uwagę przy klasyfikacji półrocznej. Oceny na pierwsze półrocze dla wszystkich klas pierwszych oraz 2h zostały wpisane do dzienników wczoraj przed godziną 19.00. Posty, które ukazały się po tym czasie będą nagrodzone oceną na nowe półrocze (przypominam, że zegar na blogu odmierza czas amerykański - spóźniony o kilka godz. w stosunku do zegarów w Polsce).

Równocześnie informuję, że każdy wpis na blogu został oceniony indywidualnie i autorzy otrzymali rożne oceny: od minus dobrej do celującej. Nie wszystkim osobom posty podniosły więc półroczną ocenę!

piątek, 8 stycznia 2016

Polskie tańce narodowe

Będąc Polakami, wiecie jak brzmi nasz hymn, jak wygląda godło i flaga. Znacie nazwy województw i głównych miast. Ale czy wiecie jakie są główne tańce narodowe?
W tym poście postaram się Wam przybliżyć ich styl i charakter.

Polskie tańce narodowe wywodzą się z tańców ludowych z terenów całej Polski. Wyróżniamy pięć tańców o charakterze narodowym, które z biegiem lat znacząco odbiegły od pierwowzorów wiejskich. Pierwsze próby podziału tańców narodowych podjęto w XIX w.

Pięć głównych tańców narodowych:

Polonez
Potocznie nazywany chodzonym, jest polskim tańcem dworskim, choć jego korzenie tkwią w muzyce ludowej. Również dostojny, raczej powolny, akcent na raz, metrum 3/4. tempo umiarkowane i jednostajne. Jest tańcem zespołowym. Polonez ma charakter uroczystego pochodu, w którym wyraża się godność i narodowa duma Polaków. Zachowanie mężczyzn powinna cechować rycerskość, a kobiety powinny nosić się dumnie.  




Oberek
Nazwa tańca wywodzi się od charakterystycznego ruchu obrotowego w tańcu - oberek polega zasadniczo na szybkich obrotach par, które tańczą w miejscu lub wirują na parkiecie. Zwany też obertasem, najszybszy z tańców narodowych. Również bardzo szybki, w drobnych wartościach rytmicznych, wesoły, żywy, metrum 3/8. Akcenty podobne jak w mazurze. Jeden z najbardziej znanych polskich tańców ludowych.


Mazur
Nazwa tańca pochodzi od nazwy ziemi – Mazowsza, gdzie powstał jego ludowy pierwowzór – mazurek. Tańcem szlachty stał się on pod koniec XVI wieku i szybko zaczęto w nim widzieć uzewnętrznienie narodowego charakteru Polaków. Ponieważ mazur był tańczony głównie przez szlachtę, dlatego też obecnie wykorzystuje się do tańca strój szlachecki – popularny kontusz, dodający mazurowi powagi i uroku. Mazur jest tańcem parowym w takcie na 3/4 o charakterystycznym rytmie oraz zawiera kroki posuwiste.

Krakowiak
Krakowiak to polski taniec ludowy wywodzący się z okolic Krakowa, obecnie zaliczany do tańców narodowych. Jego nazwa pochodzi z XVIII wieku. Początkowo krakowiaka tańczono wyłącznie na wsiach, z czasem jednak taniec ten dotarł na salony i stał się modny w całej Polsce. Z czasem zyskał popularność nawet w muzyce symfonicznej i scenicznej. Towarzyska wersja tańca znacznie różni się od ludowej. Metrum tego tańca wynosi 2/4.

Kujawiak
Kujawiak to polski taniec narodowy pochodzący z Kujaw, wywodzący się z tamtejszych obrzędów weselnych. To taniec spokojny, tańczony do nastrojowej i lirycznej melodii. Zasadnicze kroki taneczne oparte są na obrotach i łagodnym chodzie, niekiedy z mocniejszymi przytupami. Kujawiaka tańczy się zawsze po linii koła, dawniej - w ściśle ustalonym porządku. Metrum wynosi 3/4.

Inne rodzaje tańców ludowych:
  • Polka
  • Wróbliczek
  • Fura
  • Skalbmierzaki
  • Kosy
  • Siuda Baba


https://youtu.be/FYg-3j3euEs

Czy Arsenal ma szanse na mistrza?

Arsenal Londyn od 12 sezonów nie zdobył tytułu mistrza anglii. Czy ten rok może okazać się przełomowy?
Po pierwsze główni rywale Arsenalu nie radzą sobie najlepiej. Chelsea zajmuje obecnie 14 miejsce Manchester United są 5 a ich forma jest coraz gorsza. jedyną drużyną, która może bez problemu rywalizować z Arsenalem jest Manchester City zajmujący 3 pozycje i tracący jedynie 3 punkty do lidera.

Jedną z największych przeszkód, które czekają Arsenal są ciągłe kontuzje dotykające podstawowych zawodników. Jeden z najlepszych zawodników klubu Santi Cazorla nie może grać aż do wiosny, a inny bardzo liczący się zawodnik Alexis Sanchez musi pauzować jeszcze przynajmniej 2 tygodnie, a kontuzja może się przedłużyć.Aktualnie kontuzjowanych zawodników jest aż 9.

Liderem klubowym w tym sezonie jest Mesut Ozil, który jest najlepszym asystentem ligi posiadając już na swoim koncie 16 asyst i bardzo prawdopodobne, że pobije rekord ilości asyst podczas całego sezony wynoszący 20.

Jednym z sposobów na przybliżenie się do zdobycia tytułu były, by mądrze przeprowadzone transfery w okienku zimowym. Arsenal potrzebuje wzmocnienia w linii pomocy i ataku. Arsenal posiada bardzo duży budżet na to okienko czyli ok. 200 mln Funtów. Czy zostaną one wydane na transfery, a jeżeli zostaną wydane to w jakiej ilości zdecyduje Trener klubu Arsene Wenger oraz zarząd klubu.

Podsumowując Arsenal potrzebuje przeprowadzić mądre transfery, utrzymać aktualną formę oraz zapanować nad kontuzjami zawodników. Czy wierze, że po spełnieniu tych warunków Arsenal zdobędzie mistrza? Jak najbardziej.










Recenzja książki- GWIAZD NASZYCH WINA

      Parę miesięcy temu przeczytałam książkę pt. "Gwiazd naszych wina" autorstwa John'a Green'a. Jest to powieść romantyczna, którą można znaleźć raczej na półce z literaturą młodzieżową, ale moim zdaniem jest to książka dla osoby w każdym wieku. Książka ta znalazła się w moich rękach zupełnie przypadkiem, choć wiedziałam o jej istnieniu znacznie wcześniej.
       Szybko wciągnęła mnie jej fabuła, która jest na przemian zabawna jak i wzruszająca. Książka opowiada o parze młodych ludzi chorujących na raka, którzy po pewnym czasie zakochują się w sobie i razem zmagają się z każdym dniem ciężkiej choroby, ale tym samym próbują chociaż na chwilę zapomnieć o uciążliwych dolegliwościach i żyć jak normalni nastolatkowie. Moim zdaniem John Green pokazuje trochę inną stronę tej choroby i bardzo skupia się na parze zakochanych nastolatków, Hazel i Augustusie. Książka jest napisana na pewno z humorem. Czytając często pojawiał się uśmiech na mojej twarzy. Nie przez przypadek na początku wspomniałam o rozbieżności wiekowej czytelników, ponieważ w utworze zawarte są przeżycia rodziców, którzy wspólnie z dziećmi od lat zmagają się z nieuleczalną chorobą. Jest opisany każdy etap choroby, ciągła niepewność i strach o stratę ukochanego dziecka.
          Mimo wszystko uważam, że jest bardzo dobrze pokazane to, jak się cieszyć życiem na przekór wszelkim przeciwnościom jakie niesie życie. Podsumowując "Gwiazd naszych wina" wywarła na mnie pozytywne wrażenie i serdecznie polecam tą książkę :)

czwartek, 7 stycznia 2016

Recenzja serii "Wybrani"

Saga „Wybrani” została napisana przez angielską pisarkę Christi J. Daugherty. Pomimo jej młodego wieku, osiągnęła wielki sukces w wielu krajach. Jej książki zostały przetłumaczone na 19 języków. Wcześniej pracowała jako reporter kryminalny, stąd wziął się pomysł na tę sagę.
Książka opowiada o młodej dziewczynie, Allie Sheridan, która przez swoje zachowanie trafia do tajemniczej szkoły – Cimmerii. Tam poznaje wspaniałych przyjaciół, z którymi od razu znajduje wspólny język. Dobry kontakt ma również z dyrektorką, która traktuje ją jak własną córkę. Szkoła ma jednak wiele tajemnic, które powoli zostają przez nią odkrywane. Droga do tego jest niestety pełna cierpienia. Allie traci dwie przyjaciółki, które zabił Nathaniel – największy i najpotężniejszy wróg Cimerii., który próbuje przejąć władzę nad szkołą, przy czym organizacją kierującą rządem. Sheridan będzie w wielkim niebezpieczeństwie – stanie się celem wroga, będzie stała w centrum wydarzeń.
Allie będzie musiała wykazać się wielką odwagą i siłą; nauczyć się posłuszeństwa i wierności. Dowie się, co to jest prawdziwe poświęcenie i walka na śmierć i życie. To wszystko nie jest jednak takie łatwe. Nie wiadomo komu można ufać, gdy nieznany nikomu szpieg Nathaniela jest w szkole. A pomimo tego całego zamieszania, musi podjąć najważniejszą decyzję, która będzie ją sporo kosztowała – kto jest prawdziwą miłością jej życia.

Odwaga i nieustanny strach, poświęcenie i rozterki miłosne oraz wiele tajemnic. To wszystko czeka na czytelników sagi „Wybrani”. Uważam, że jest to naprawdę ciekawa i wciągająca seria, którą poleciłabym każdemu. Mam wielką nadzieję, że autorka napisze równie ciekawe inne książki.

Recenzja filmu - "Truposz"

Dead Man 
Mało kto słyszał o tym filmie; nawet ja, jako fanka Johnny'ego Depp'a, dowiedziałam się o nim całkiem niedawno. Muszę przyznać, że zdecydowanie wart jest polecenia. Film nakręcony jest w sposób nietypowy. Pomimo roku 1995 obraz pozostaje czarno biały, co pozwala nam lepiej wczuć się w czasy przedstawione na ekranie. 
Co prawda efekty specjalne, choć trudno jest to w ten sposób nazwać, pozostawiają wiele do życzenia, ale według mnie to dodaje urok tejże produkcji.
Sposób, w jaki zmontowano ten film bardzo mi się spodobał. Dzięki krótkim scenom przedzielonym kilku sekundowymi 'pauzami' film nabiera więcej dynamiki i o wiele łatwiej się go ogląda.   

Film przedstawia historię pewnego księgowego o imieniu William Blake, który niedługo po przybyciu do miasteczka w poszukiwaniu pracy, zostaje oskarżony o morderstwo, 
a on sam zostaje ranny. Jak się okazuje ofiarą padł syn niedoszłego pracodawcy Blake'a, który w efekcie wysyła za nim list gończy oraz wynajmuje trzech płatnych morderców. 
Mężczyzna trafia pod opiekę nieznajomego Indianina o imieniu Nikt. Wspólnie odbywają długą podróż, podczas której eliminują innych potencjalnych zabójców Blake'a, ale też zacieśniają więzi i jeszcze bardziej się do siebie zbliżają.

Dead ManPrzez cały film towarzyszą nam niepowtarzalne brzmienia gitary w wykonaniu Neil'a Young'a, które fantastycznie uzupełniają całość i dzięki którym jeszcze lepiej można odczuć westernową atmosferę.

''Truposz'' to film fantastyczny, zachwycający. Wywarł na mnie ogromne wrażenie, z chęcią zobaczyłabym go jeszcze raz. Wszystko tutaj łączy się w kompletną całość.
Można w nim znaleźć zarówno humor jak i przemoc, a także piękną poezję, której nie sposób zapomnieć po obejrzeniu tego arcydzieła.
Przyznam szczerze, że jest to ambitne kino, a już na pewno wymagające. Nie można go zobaczyć 'ot tak', nie zwracając uwagi na detale. Film wymaga od widza biernego udziału w przedstawionej historii, z łatwością można się w niego wciągnąć. Wszystko tutaj ma znaczenie, najdrobniejszy gest, najcichsze słowo. 
Polecam ten film każdemu, kto tylko lubi tego typu klimaty. I tak jak mówię, muzyka czyni to wszystko jeszcze lepszym.

tytuł oryginalny: Dead Man
czas trwania: 2 godz.
gatunek: dramat, western, psychologiczny                 
reżyseria: Jim Jarmusch
scenariusz: Jim Jarmusch

Moda z kraju Kwiatu Kwitnącej Wiśni

Japońska Harajuku, czyli świat, którego jeszcze nie widzieliście! 

Na początku może krótkie wyjaśnienie czym tak właściwie jest Harajuku. Mówiąc najogólniej - jest to dzielnica Tokyo (stolicy Japonii), która jest uznawana za centrum wszelakiej mody, od międzynarodowej elegancji z najwyższej półki po ciuchy z tanich sklepików. Można tam spotkać właściwie przedstawiciela każdego znanego (lub i nie) Nam stylu. Najczęściej pojawiają się tam nastolatkowie, którzy znudzeni codzienną koniecznością noszenia tradycyjnych mundurków, obowiązujących w japońskich szkołach, przychodzą właśnie na ulice Harajuku. Jest to wręcz idealne miejsce, aby wyrazić siebie i pokazać swoją oryginalność oraz kreatywność. To właśnie tu często zbuntowana, ograniczana młodzież może odnaleźć siebie i wyrazić to poprzez swój wygląd. Nawet jeśli na co dzień ktoś nie przywiązuje specjalnej wagi do swojego ubioru, wchodząc do TEJ dzielnicy ważny jest tak właściwie każdy szczegół: od oczywiście samego stroju, przez fryzurę i makijaż, aż do wielu rozmaitych dodatków. Bardzo często można tam zauważyć młodzież przebraną za postacie z anime czy mangi, czyli cosplay, jednak to pojęcie postaram się Wam dokładniej wyjaśnić nieco później. :) 
Trzeba jednak pamiętać, że Harajuku nie jest zwyczajną dzielnicą, o nie! Każda pojawiająca się tam osoba ma szansę zaistnieć i przyciągnąć uwagę tysięcy osób, przechadzających się tam w ciągu niemalże całego tygodnia, ponieważ życie modowe gdzie jak gdzie, ale tam nie umiera nigdy! 
Jak wiadomo, Japończycy uwielbiają być oryginalni i wyjątkowi, dlatego też tymi cechami w ostatnich latach zwracają uwagę Amerykanów, a także Europejczyków. Jednak spróbujmy sobie wyobrazić tak wielką różnorodność w Polsce. Czy zostałoby to zaakceptowane? Czy dzielnica podobna do japońskiej Harajuku miałaby szansę istnieć? Czy przede wszystkim, polska młodzież miałaby odwagę pokazać siebie i całkowicie uzewnętrznić to co gra im w duszy? Odpowiedź na te pytania pozostawiam do Waszych indywidualnych rozmyślań. :) 
Po przybliżeniu Wam czym jest dzielnica Harajuku myślę, że nadeszła pora, aby przejść do wyróżnienia kilku najciekawszych według mnie pojawiających się tam stylów i ich ogólnego opisu. Na wstępie muszę jednak podkreślić, że naprawdę ciężko wybrać te, które mogłyby tutaj być przodujące lub pojawiać się najczęściej. Stanęłam jednak na wysokości zadania i wybrałam więc te, które uważam za najbardziej oryginalne. 


 
Pierwszym z opisywanych stylów jest Lolita. Styl ten oparty jest przede wszystkim o stroje z epoki wiktoriańskiej, ale też rokoko. Charakteryzuje się on wieloma częściami garderoby, takimi jak spódnica do kostek lub do kolan, szerokie, często bufiaste rękawy, gorset, podkolanówki i pończochy, a także bielizna: halka i pantalony. 
W stylu Lolita wyróżniamy jego cztery główne odłamy: Classic Lolita, Sweet Lolita, Gothic Lolita oraz Punk Lolita. Poszczególne rodzaje mogą odbiegać mniej lub bardziej od ogólnego wzoru Lolity wiktoriańskiej, jednak każdy z nich jest oparty na tym głównym wzorcu. 
Znaną mi przedstawicielką tego stylu jest japońska piosenkarka Nana Kitade. 


 
Następny w kolejności jest Ganguro. Zapewne patrząc na samo zdjęcie wydaje się on Wam wręcz śmieszny, nieprawdaż? Jednak jak wielkie będzie Wasze zdziwienie, gdy okaże się, że styl ten był głównie inspirowany... modą i wyglądem europejskim! Charakterystyczne dla tego stylu są przede wszystkim włosy w jasnym odcieniu, świetlisty, mocny makijaż oraz nienaturalna opalenizna. Nie brakuje tu także masy tandetnej biżuterii oraz bardzo krótkich spódniczek. Ogólnie cała kompozycja wygląda dość dziwacznie. Jeszcze bardziej kiczowatymi wersjami tego stylu są Yamanba i Loucour. Jego przedstawicielki noszą jeszcze mocniejszy makijaż i włosy w jaskrawych kolorach. 
Przedstawicielką Ganguro była kiedyś japońska piosenkarka Sifow. 


 
Kolejnym opisywanym stylem jest Decora. Być może na pierwszy rzut oka może wydawać się on dziwny, jednak uważam, że jest bardzo kreatywny i słodki! 
Głównym założeniem tego stylu jest noszenie jak największej ilości dodatków, którymi mogą być zarówno części garderoby, jak i oczywiście biżuteria. Wszystkie akcesoria powinny być w pastelowych, słodkich kolorach takich jak odcienie różowego, niebieskiego czy żółtego. Przedstawicielki tego stylu noszą także masę spinek, kokardek, naklejek, maskotek itp. Wyglądają dzięki nim niczym małe dziewczynki! 
Jako przedstawicieli tego stylu możemy wyróżnić Kurebayashi oraz Junnyan (uwaga! jest CHŁOPAKIEM!) 


A teraz pora na Fairy Kei! Jest to jeden z moich ulubionych stylów, więc mam nadzieję, że spodoba się także Wam! :) 
Dziewczyny ubierające się w tym stylu wyglądają jak postacie wyjęte z bajek. Nie rozstają się one z wszelkiego rodzaju maskotkami (najczęściej są to misie). Ich ubrania zdobią motywy jednorożców, serduszek, gwiazdek, chmurek itp., a także wizerunki kucyków z My Little Pony. Tiule, falbanki i kokardki są wręcz obowiązkowe. Ubrania mają odcienie pastelowe, szczególnie róż i fiolet są tymi najczęstszymi kolorami. Ogólnie wizerunek Fairy Kei tworzy współgrającą ze sobą, uroczą, lecz przesłodzoną całość. 
Przedstawicielkami są: blogerka Fetsu-Chan oraz piosenkarka Kyara Pamyu-Pamyu. 


Następnym stylem jest Visual Kei. Wydaje się on na pewno dość ekstrawagancki i na ogół niespotykany. Charakterystyczne dla niego jest łączenie części garderoby obu płci. Obowiązkowy jest również wielokolorowy, rzucający się w oczy makijaż, różnorodne (zazwyczaj dłuższe) włosy ułożone w fantazyjne fryzury oraz kostiumy i stroje o najdziwniejszych krojach. 
Styl ten najczęściej utożsamia się z wyglądem i zachowaniem japońskich zespołów rockowych (j-rockowych). 
Znanymi mi reprezentantami są zespoły: The Gazette czy pokazany na zdjęciu wyżej Mejibray. 


I wreszcie nadszedł czas na wspomniany już wcześniej Cosplay! Zgodnie z obietnicą postaram się Wam przybliżyć teraz czym tak naprawdę jest. 
A więc, Cosplay w dosłownym tłumaczeniu jest to costume playing (ang.) - zabawa w przebieranie. Młodzież, lecz nie tylko, upodabnia się do wybranej postaci ze swojego ulubionego anime, mangi, filmu czy gry komputerowej. Cała sztuka polega na tym, aby jak najwierniej odwzorować postać, zarówno jeśli chodzi o jej wygląd, jak i zachowanie, sposób poruszania się czy nawet ton głosu. Obecnie coraz więcej osób interesuje się tym gatunkiem, również w Polsce. W większych miastach, takich jak Kraków czy Warszawa, organizowane są spotkania wiernych fanów mangi i anime, tzw. konwenty. Odbywają się także festiwale, na których wybierane są najlepsze cosplaye.


Cosplay był ostatnim stylem modowym, które chciałam Wam zaprezentować. Mam nadzieję, że po przeczytaniu tego wpisu udało mi się chociaż odrobinę zaintrygować Was Japonią. 
Do zobaczenia!