niedziela, 28 maja 2017

Moja majówka



    Uważam, że każdą wolną chwilę należy rozsądnie wykorzystać, niezależnie od tego czy będzie to krótki czas przeznaczony na relaks w domowym zaciszu po całym dniu w szkole, czy też dłuższa przerwa od codziennych obowiązków. By odpoczynek był skuteczny i wartościowy, niewątpliwie należy doznać dużej ilości pozytywnych wrażeń.
   By spełnić powyższe założenia, w trakcie mojego majowego weekendu postanowiłem wybrać się na jednodniową wycieczkę autokarową. Nasza ojczyzna jest tak piękna, że należy ją zwiedzać, a szczególnie miejsca znajdujące się w okolicy naszego rodzinnego miasta.
   Pierwszym punktem wycieczki była gmina Klucze mieszcząca się w powiecie olkuskim. Znajduje się tam Pustynia Błędowska będąca największym w Polsce obszarem lotnych piasków. Ma ona niecałe 10 kilometrów długości i szerokość do 4 km. Wywarła ona na mnie duże wrażenie, ponieważ nigdy nie miałem okazji zobaczyć na żywo piaszczystego terenu
o tak dużej powierzchni. O podobieństwie jej warunków do dużych afrykańskich pustyń świadczy niewątpliwie fakt dokonywania tam ćwiczeń wojskowych przez armię niemiecką przed wyruszeniem oddziałów do Afryki. Ponadto została tam częściowo zekranizowana powieść „Faraon” Bolesława Prusa. Podobno dawniej na Pustyni Błędowskiej zdarzało się również zjawisko fatamorgany. Dzisiaj jednak nie notuje się już jego występowania, a obszar stanowi jedynie atrakcję turystyczną i krajobrazową.
      Muszę jednak z przykrością stwierdzić, że niestety na całym obszarze jeszcze występują pojedyncze zadrzewienia i kępy traw, co psuje ogólne wrażenie. Cały czas prowadzone są prace mające na celu ich usunięcie, nie zostały one jednak w pełni ukończone. Pustynia ta
z pewnością wpływa pozytywnie na różnorodność krajobrazową tamtego obszaru i każdemu polecam wybranie się w to miejsce, choćby na krótki czas.
   Następnym punktem zwiedzania było Sanktuarium Matki Bożej Patronki Rodzin znajdujące się w Leśniowie, w gminie Żarki. Miejscowość jest położona około 25 km od Częstochowy. Dzisiaj słynie jako jedno z najpiękniejszych sanktuariów maryjnych, opiekują się nim Ojcowie Paulini – zakonnicy, którzy otaczają Maryję specjalną czcią i miłością.
Dzieje sanktuarium w Leśniowie sięgają aż XIV wieku, a z jego powstaniem związana jest interesująca legenda. W 1382 roku książę Władysław Opolczyk wraz z orszakiem wracał
z Rusi na ziemię śląską, wioząc wizerunek Matki Bożej Jasnogórskiej. Zmęczony podróżą postanowił zatrzymać się w Leśniowie na odpoczynek, ponieważ była to wioska, która wówczas należała do jego lennych posiadłości. Lato tamtego roku było upalne, a słudzy bezskutecznie szukali wody, ponieważ wszystkie studnie już wyschły. Książę Władysław zwrócił się wówczas o pomoc do Matki Bożej i został wysłuchany. W miejscu, gdzie woda wytrysnęła, postawiono drewnianą kapliczkę. W 1559 roku w dowód za otrzymane łaski wybudowano duży, murowany kościół. Niestety, okres I i II wojny światowej pozostawił klasztor w ruinie, a kościół częściowo spłonął. Gruntowne prace renowacyjne przygotowały go jednak do koronacji figurki Matki Bożej. Aktu koronacyjnego dokonał w 1967 roku kardynał Stefan Wyszyński oraz święty Jan Paweł II. To, co wyróżnia Matkę Bożą Leśniowską spośród innych figur, to pełen ciepła i uroku uśmiech. Cieszę się, że mogłem zwiedzić to cudowne, tętniące życiem miejsce. Budynek Kościoła zachwycił mnie pod względem architektonicznym.
   Wycieczka zakończyła się zwiedzaniem ruin zamku Ogrodzieniec, leżącego na Jurze Krakowsko- Częstochowskiej. Są one w pełni udostępnione do zwiedzania. Zamek pochodzi
z połowy XIV wieku, ma więc prawie tyle samo lat co leśniowskie sanktuarium. Pierwsze fundamenty późniejszego zamku stanęły za panowania Bolesława Krzywoustego. W 1702 roku zamek znacznie ucierpiał wskutek pożaru wznieconego przez wojska szwedzkie
Karola XII. Strawił on blisko połowę jego powierzchni. Od tamtego czasu praktycznie nie podjęto żadnych prób jego odbudowy. Pozostałości były jedynie wykorzystywane
 w późniejszym okresie jako rycerskie spiżarnie. Ostatni mieszkańcy opuścili zrujnowany obiekt około 1810 roku. Po II wojnie światowej obiekt znacjonalizowano i przystąpiono do prac konserwatorskich mających na celu udostępnienie budynku do zwiedzania. Zakończono je w 1973 roku. Obecnie budowla stanowi cenny relikt architektoniczny tamtych czasów, a liczne prace konserwatorskie prowadzone na tamtym terenie pozwalają na ciągłe odkrywanie historii naszych przodków.
    Ruiny zamku w Ogrodzieńcu są okazałe i dobrze zachowane. Jestem pod wrażeniem wielkości budowli oraz ilości przejść i korytarzy wewnątrz. Wszystko było wykonane własnymi rękoma, w tamtym czasie nie istniały bowiem maszyny mogące znacząco uprościć budowę takiego obiektu.
   Sądzę, że ta piękna wycieczka pozwoliła mi dowiedzieć się wielu ciekawych rzezy o historii tamtego regionu, a wspomnienia z nią związane pozostaną w mojej pamięci jeszcze przez długi czas.
Jakub Gajda klasa 1e

sobota, 27 maja 2017

Subkultura gotycka

Got
Subkultura gotycka zrodziła się w latach 70. XX wieku bezpośrednio z ruchu post punk. Członków tej subkultury można rozpoznać po czarnych strojach, nawiązujących do stylu ubioru XIX-wiecznej arystokracji, bladym makijażu na twarzy i ciemnym na oczach, wysokich skórzanych sznurowanych butach oraz biżuterii, często o znaczeniu symbolicznym.
Gotka

Goci często bywają utożsamiani z subkulturą emo, jednak błędnie – w odróżnieniu od nich są bardzo stabilni emocjonalnie i opanowani, można śmiało ich nazwać dzisiejszymi stoikami.
Członkowie subkultury gotyckiej to zwykle ludzie wykształceni. W sferze ich zainteresowań leżą literatura (najczęściej romantyczna), sztuka, poezja i kanony mitologii. Fascynują się tajemniczością, sferą duchową, egzystencją człowieka, a także okultyzmem, przez co często są uznawani za satanistów, jednak nie mają z nimi nic wspólnego.

Głównym gatunkiem muzycznym, którego słuchają Goci, jest gotycki rock, wywodzący się z cold wave Charakteryzuje się on prostymi, melodyjnymi utworami w mollowej tonacji. Instrumentami charakterystycznymi dla gotyckiego rocka są gitary elektryczne, basowe, perkusja i instrumenty klawiszowe. Tematami utworów są takie zagadnienia jak śmierć, egzystencja czy samotność.

Andrew Eldritch
Sisters of Mercy
Najbardziej wpływowym zespołem dla gatunku jest Sisters of Mercy. Został on założony w 1977 w Wielkiej Brytanii. Jego cechą charakterystyczną jest niski śpiew Andrewa Eldritcha i automat perkusyjny Dr Avalanche, grający jednostajne dźwięki. Pozostała ekipa członków zespołu cały czas się zmieniała. Zespół nagrał jedynie trzy albumy studyjne (First and Last Always, Flood i Vision Thing), następnie prowadził tylko działalność koncertową. Polecam całą dyskografię, gdyż moim zdaniem wszystkie albumy mają swój własny klimat i są godne uwagi. Dla każdego, kto chce się zapoznać z tym gatunkiem muzycznym, będą na pewno wartościowe.

Niesamowity Festiwal w Sopocie

26 maja 2017 roku rozpoczyna się Polsat SuperHit Festiwal 2017 . Pierwszego dnia w piątek zespół T. Love obchodził 35 lat aktywności na scenie. Na scenie w Operze Leśnej zobaczymy między innymi Michała Bajora , Agnieszkę Chylińską , Anię Dąbrowską , zespół Dżem , Sylwię Grzeszczak , Korteza , zespół Piersi, Teatr Muzyczny Roma , Sarsę , Michała Szpaka , Antka Smykiewicza , Zenka Martyniuka wraz z zespołem Akcent oraz Natalię Nykiel. Są tu wymieniemi ci artyści , których single osiągnęły sprzedaż 100 tysięcy egzemplarzy. Impreza w Sopocie ma wieloletnią tradycję jako TopTrenfy Festiwal natomiast po raz 3 odbywa się pod nazwą Polsat SuperHit Festiwal. Głównym celem tego festiwalu jest pokazywanie najpopularniejszych wykonawców danego roku, czyli tych artystów którym udało się sprzedać najwięcej swoich płyt. Bardzo dobrym i sensownym uzupełnieniem tegorocznego festiwalu są benefisy jubileuszowe które w tym roku wręczone zostaną Ewie Farnie i zespołowi T. Love , konkurs radiowych hitów oraz zamykający cały festiwal maraton kabaretowy. Dzisiaj ( czyli 27 maja ) koncert z okazji dziesięciolecia na scenie Ewy Farny. O wygraną w tegorocznym festiwalu walczyć będą Sylwia Grzeszczak , C-BooL , Minika Lewczuk , Grzegorz Hyży , Natalia Szroeder , Ewelina Lisowska , Gromee , Bednarek , zespół Feel , zespół Enej i Beata Kozidrak. Niedziela będzie dniem jak zawsze maratonu kabaretowego w którym wystąpi 8 zespołów. min Kabaret Ani Mru Mru , Skeczów Męczących , Formacja Chatelet , Koń Polski i 6 standupperów - Ewa Błachnio , Piotr Bałtroczyk , Tomasz Jachimek , Jerzy Kryszak , Ireneusz Krosny oraz Grzegorz Halama. Zapowaida się wspaniałe widowisko i świetna zabawa w Sopocie

poniedziałek, 22 maja 2017

Dodatkowe zadanie o tematyce muzycznej

Już w tym tygodniu odbędą się pierwsze turnieje muzyczne  dotyczące tematów z rozdziałów 9 i 10 naszego podręcznika. W niektórych klasach z muzyką spotykać się będziemy aż do pierwszych dni czerwca.

Przy okazji turnieju ogłaszam dodatkowe zadanie dla chętnych, dzięki któremu możecie uzyskać piątki za aktywność:

  1. Proszę rozpoznać przynajmniej 35 artystów, których wizerunki umieszczone są w poniższym photo story "Jazz i nowe formy muzyki popularnej". 
  2. W przypadku zdjęcia zespołu proszę podać nazwę zespołu oraz nazwisko/pseudonim lidera (liczone razem jako jedna odpowiedź). 
  3. Rozwiązania proszę wpisać na ładniej kartce podpisanej Waszym imieniem, nazwiskiem i klasą.
  4. Nazwiska/pseudonimy muzyków i nazwy zespołów wpisujemy w kolejności w jakiej ich wizerunki zostały ukazane na slajdowisku. Jeśli jakiejś pozycji nie potraficie odgadnąć, przy danym numerze stawiacie pauzę (np. 25. --).
  5. Kartki z zadaniem przekażcie mi osobiście w szkole (ale nie na jakiejś obszarpanej kartce, tylko takiej ładnej).
  6. Na odpowiedzi CZEKAM DO piątku 26 MAJA!!! (jestem wtedy w szkole do 13.45)
Miłego oglądania :)


czwartek, 11 maja 2017

Warsztaty dla licealistów w Instytucie Socjologii UJ




Celem projektu Polska w Ruchu jest zainteresowanie młodych ludzi poznawaniem historii własnej rodziny, zaprezentowanie podstawowych metod badań społecznych (takich jak wywiad, analiza danych zastanych itd) oraz przybliżenie procesów zachodzących w otaczającej ich rzeczywistości. Migracja z Polski jak i do naszego kraju jest często poruszanym tematem medialnym, dlatego to ten aspekt historii rodziny zostanie szczególnie pogłębiony wraz z uczniami i uczennicami. Warsztaty składać się będą z czterech spotkań (20-21.05 oraz 03-04.06), podczas których młodzież pogłębi swoją wiedzę z zakresu genealogii i badania historii rodziny oraz pozna metody badawcze.

Zgłoszenia należy przesyłać przez formularz znajdujący się TUTAJ (link)

Udział w warsztatach jest bezpłatny, zajęcia będą trwały od 10:00 do godzin popołudniowych (16:00-17:00), a w ciągu dnia przewidziany jest lunch dla uczestników. 

Każda osoba otrzyma również certyfikat ukończenia kursu. 


niedziela, 7 maja 2017

Moja opinia na temat islamu na podstawie filmu pt.: "Tylko razem z córką"


  • Moim zdaniem religia ta ma jedne z bardziej radykalnych zasad, które należy bezwzględnie przestrzegać. 
  • "Równość" w ich języku ma całkowicie inne znaczenie. Istnieją bowiem znaczne podziały między kobietami, a mężczyznami, którzy muszą nad nimi górować. To ich zasadami należy się liczyć. To ich zdanie ma być najważniejsze, a płeć żeńska nie może mieć przeciwnych poglądów. Co najgorsze, gdyby któraś z nich chciałaby sprzeciwić się/ zataić coś/ zrobić coś bez zgody męża, ten może bezkarnie może ją bić, aż do nieprzytomności, a nieraz dochodziło do wypadków śmiertelnych. Odniosłam wrażenie, że żony traktowane są bardziej jako niewolnice, służące lub jako rzecz, która mają na własność, niż ich życiowe partnerki, które powinni kochać i o nie dbać. Przeraził mnie też fakt, iż przez drobny brak posłuszeństwa Moodie (główny bohater, wyznawca islamu) chciał zabić swoją małżonkę (i to nie były tylko groźby), a żadne służby nawet się tym nie zainteresowały. Nikt by nie interweniował, gdyby doszło do tego 'incydentu'.
  • Gdy Betty (uwięziona w Iranie żona) chciała wyjechać, jako argument przytoczyła przykład obietnicy jej męża. Przyrzekł na świętą księgę Koran, iż wrócą do Ameryki i wszystko będzie dobrze, Rodzina chcąc, by zostali stwierdziła. że przecież "Allah mu wybaczy". Ich zasady są całkowicie podporządkowane mężczyznom i ich konformizmowi. Oni mogą ubierać się jak chcą. Kobiety natomiast muszą mieć zasłonięte 96% swojego ciała. Mogą zostawić tylko kawałek twarzy, przy czym bardzo nieprzyzwoitym jest widok włosów. Nawet za maleńki fragment (np.) grzywki odpowiednie służby aresztują z marszu takie osoby. No i tutaj pojawia się podwójna niesprawiedliwość - za takie bezsensowne rzeczy chcą je aresztować, lecz gdy to im dzieje się krzywda, nawet nie reagują. A w przypadku rozwodu to ojcu należy się opieka nad dziećmi, a przecież to głównie oni są niebezpiecznymi tyranami.
  • Co do bezpieczeństwa w Iranie, na pewno można mieć  kilka zastrzeżeń. Ludzie boją się o swoje (lub bliskich) życie nawet w szkołach. A wszystko spowodowane jest konfliktem z Amerykanami. Ich wzajemna wrogość i nietolerancja powodują mnóstwo problemów. Muzułmanie nie radzą sobie w Ameryce, a Amerykanie nie radzą sobie w Iraku i wszyscy na tym tracą. W filmie było to bardzo dobrze ukazane: Moodie był z Iraku, a w obcym kraju zdobywał wiedzę, pracę i doświadczenie. Został jednak z niej wyrzucony, gdyż ma inne wyznanie, Natomiast, gdy wrócił do swojego rodzinnego państwa, nie znalazł w żadnym szpitalu zatrudnienia, choć było duże zapotrzebowanie na lekarzy, gdyż przez pewien okres mieszkał w Ameryce.
  • Kolejnym przykładem, jak to prawo jest surowe może być fakt, iż biorąc sobie za męża Irańczyka automatycznie otrzymuje się to obywatelstwo wraz z jego zasadami. A ich tradycje (a właściwie obowiązki) są dość wymagające, np.: częste modlitwy nawet w nocy, poplątane relacje międzyspołeczne, itd.
  • Uważam, że islam ma duży wpływ na kształtowanie charakteru człowieka, Takim przykładem jest właśnie Moodie, który po przybyciu do ziemi ojczystej staje się tyranem, choć nigdy nim tak naprawdę nie był. Przyjął całkowicie styl ich życia. Trochę przypominało mi to taki "powrót do źródeł" - bohater zachowywał się jak człowiek pierwotny: aby przeżyć, inni cię słuchali, a i można kogoś zabić (choć to nie jest zgodne z ich religią, ale przecież 'Allah im to wybaczy').
  • Moim zdaniem, islam to religia o dużych wymaganiach, która nie ma zbyt dobrego wpływu na ludzi. Buduje w nich napięcie, które rozładowują zwykle w niewłaściwy sposób, Ich zasady są nieraz całkowicie przerażające. Choć oczywiście nie wolno patrzeć przez pryzmat w tan sposób na wszystkich wyznawców, lecz moja opinia o nich po tych rozważaniach jest dość sceptyczna...

piątek, 5 maja 2017

Nowy numer "Pogaduszek..." - już jest!

Zapraszamy do lektury wiosennego numeru "Pogaduszek u Kościuszki"



niedziela, 30 kwietnia 2017

O alei Elvisa Presleya i nie tylko



      W moim poprzednim felietonie związanym z tematem poznawania ciekawych miejsc w dzielnicy Podgórze opisywałem ideę Dni Otwartych Drzwi  oraz przedstawiłem kilka takich urokliwych miejsc. Jest ich tak dużo, że nie sposób było opisać wszystkich w jednym artykule.
      Postanowiłem więc poświęcić teraz uwagę alei Elvisa Presleya oraz okolicom kamieniołomu Zakrzówek. Znajdujące się tu dawne wyrobiska kamieniołomów stanowią dziś atrakcję krajobrazową. Zapewne niewiele osób mieszkających w Krakowie wie, że całkiem niedawno na mapie naszego miasta pojawiła się wyjątkowa atrakcja turystyczna.
Zaledwie kilka kilometrów od centrum Krakowa mieści się park krajobrazowy Skałki Twardowskiego, w którym znajduje się aleja Elvisa Presleya – słynnego amerykańskiego piosenkarza -położona w sąsiedztwie zalewu Zakrzówek. Na terenie parku widnieją grupy skałek i ścian skalnych nazywanych Skałkami Twardowskiego. Według legendy Twardowski prowadził tu szkołę magii i czarnoksięstwa. Wskutek eksplozji laboratorium Twardowskiego miały powstać właśnie takie skałki. Ta jedyna w Polsce aleja oddająca cześć ikonie rock and rolla ma długość 300m i zajmuje obszar dawnej ulicy Jana Pietrasińskiego. Jej lokalizacja podyktowana jest względami prawie że historycznymi, w tym bowiem miejscu według lokalnej opowieści w latach 60. i 70. spotykali się fani Elvisa Presleya, przynosząc na swoje zebrania tablicę z napisem „Aleja Elvisa Presleya”. Oficjalnie taka nazwa obowiązuje od 2003 roku, kiedy to Rada Miasta Krakowa przyjęła wniosek o jej nadaniu.     Dwa lata później z okazji Dni Muzyki w Krakowie odsłonięto na niej wykonany z kamienia pomnik Presleya. W ubiegłym roku, tj. 18 czerwca 2016 roku w kościele św. Krzyża w Krakowie odbyła się Msza Święta w trzynastą rocznicę powstania alei. Corocznie aleję oraz pomnik odwiedza wielu turystów, a jej pomysłodawcy apelują o konieczność przypominania młodzieży o  życiu            i twórczości artystycznej Elvisa Presleya oraz o jego pracowitości i życzliwości dla innych ludzi.
 Duża powierzchnia terenu parku, przekraczająca 34ha, z licznymi polanami zachęca do spacerów       i wypoczynku. W skład parku wchodzi również teren kamieniołomu Zakrzówek. Główną jego atrakcją jest sztuczny zbiornik wodny, który powstał po zalaniu nieistniejącego już kamieniołomu wapienia. Zbiornik ten składa się z dwóch odrębnych zalewów połączonych wąskim przesmykiem. Oprócz pięknych widoków słynął on z atrakcyjnego kąpieliska. Kąpiel została jednak zakazana z powodu przypadków utonięć i innych nieszczęśliwych wypadków. Nadal jednak dozwolone jest nurkowanie, podczas którego zobaczyć można pod wodą granitową tablicę upamiętniającą Karola Wojtyłę, pracującego na terenie kamieniołomu  od września 1940 do października 1941 roku. Jest to bardzo ciekawe miejsce dla osób zainteresowanych postacią Ojca Świętego. W pobliżu można odnaleźć również kilka punktów widokowych, z których roztacza się panorama na zabytki w centrum Krakowa (Wawel, Kościół Mariacki itp.),    masyw Sikornika oraz Las Wolski.
    Uważam, że warto pogłębiać wiedzę, by bliżej poznawać swoją okolicę.

wtorek, 18 kwietnia 2017

UWAGA sprawdzian!

Zakres wymagań na sprawdzian z przedmiotu „wiedza o kulturze”
w drugim półroczu roku szkolnego 2016/2017

ocena dopuszczająca
uczeń potrafi:
  • ·         Przywołać nazwy 4 dyscyplin naukowych zajmujących się sztuką
  • ·         wymienić we właściwej kolejności epoki historyczno-literackie od czasów antycznych do końca XIX wieku włącznie
  • ·         podać nazwy Wielka Awangarda i neoawangarda (druga awangarda)
  • ·         wskazać źródłosłów nazw poznanych na lekcjach kierunków awangardowych
  • ·         dopasować reprodukcje wskazanych dzieł awangardowych do kierunków, które dzieła te reprezentują


ocena dostateczna
Uczeń wykonał 90 % zadań na ocenę dopuszczającą, a ponadto potrafi:
  • ·         Wskazać funkcje sztuki, jakie pełni ona w życiu społeczeństwa
  • ·         Wyjaśnić pojęcie „awangarda”
  • ·         Podać przynajmniej 2 cechy poznanych na lekcjach kierunków i nurtów w sztuce XX wieku
  • ·         Przypisać opis danego zjawiska (uwaga: także sztuki nieawangardowej – np. sztuki III Rzeszy, socrealizmu) w sztuce XX wieku do tego zjawiska
  • ·         Podać autorów i tytuły dzieł awangardowych omawianych na zajęciach, których reprodukcje będą przywołane na sprawdzianie


ocena dobra
Uczeń wykonał 90 % zadań na ocenę dostateczną, a ponadto potrafi:
  • ·         Scharakteryzować uproszczony model prof. Juliana Krzyżanowskiego podając cechy epok apollińskich i dionizyjskich
  • ·         Wyjaśnić WŁASNYMI SŁOWAMI (ale merytorycznie i językowo poprawnie) pojęcia związane z technikami i metodami pracy artystów awangardowych kierunków plastycznych (np. kolaż, widzenie symultaniczne, ready-mades, automatyzm)
  • ·         Wykazać się znajomością nazwisk najważniejszych awangardowych artystów polskich (Witkacy, Leon Chwistek, Katarzyna Kobro, Władysław Strzemiński) omawiając pokrótce ich twórczość



ocena bardzo dobra
Uczeń wykonał 90 % zadań na ocenę dobrą, a ponadto potrafi:
  • ·         Zanalizować tekst źródłowy dotyczący jednego z nurtów sztuki awangardowej (futuryzm, dadaizm lub surrealizm) odwołując się przy tym do informacji zdobytych na zajęciach i podczas lektury podręcznika przedmiotowego
  • ·         Wyjaśnić znaczenie zjawiska awangardy dla rozumienia całej sztuki XX wieku posługując się takimi pojęciami jak autonomia sztuki i „wiek komentarza”
  • ·         Formułować wszystkie wypowiedzi pisemne posługując się bardzo poprawnym językiem i terminologią naukową właściwą dla danego zjawiska


ocena celująca
Uczeń wykonał 90 % zadań na ocenę bardzo dobrą, a ponadto potrafi:
  • ·         Wykazać się znajomością twórczości wszystkich artystów, których nazwiska przywoływane były na zajęciach
  • ·         Znajdywać elementy wspólne i różnice między wszystkimi omówionymi na zajęciach kierunkami i nurtami w sztuce – dokonywać ich pogłębionej komparatystycznej analizy w kontekście sytuacji politycznej, społecznej, kulturowej
  • ·         Formułować dojrzałe i wnikliwe wnioski próbując - w odniesieniu do zaprezentowanych zagadnień - stawiać hipotezy badawcze



czwartek, 6 kwietnia 2017

"Wspomnienia są tym, z czego jesteśmy stworzeni"

                Znalezione obrazy dla zapytania plaga samobójców


Suzanne Young to młoda utalentowana pisarka, która podbiła serca czytelników. Jest ona autorką naprawdę genialnej książki pt.: „Plaga samobójców: Program”. Do teraz pojawiły się też kolejne części, choć osobiście nie miałam niestety okazji, by je przeczytać, choć na pewno postaram się po nie sięgnąć przy najbliższej okazji, gdyż warto.
Sloane to główna bohaterka, siedemnastolatka. Niestety przyszło jej żyć w czasach, gdzie ilość osób cierpiących na depresję jest większa od ilości osób z przeziębieniem. Nastolatkowie masowo popełniają samobójstwa, lecz nikt nie wie z jakich powodów. Aby powstrzymać to szerzące się zjawisko powstaje Program. Jest to dość brutalna akcja, która cały czas kontroluje młodzież m.in.: w szkole, a nawet w domach. Wszyscy nauczyciele, rodzice i uczniowie są specjalnie szkoleni, by w odpowiednim momencie zadziałać. Wszędzie tłoczą się agenci, którzy poszukują osób przygnębionych, załamanych, smutnych. Los tych nieszczęśników nie jest przyjemny. Trafiają do specjalnego, odizolowanego budynku, gdzie ich pamięć zostaje usunięta (chodzi o te przykre wydarzenia, a i ogólnie większość wydarzeń, osób, wspomnień, czy też cech własnej osobowości), by mogli zacząć wszystko od nowa. Choć to było gorsze od śmierci.
Jedynym wsparciem dziewczyny był jej chłopak – James, z którym znali się od dawna dzięki bratu Sloane. Razem, co tydzień jeździli pod namiot lub nad rzekę, rozpalali ognisko i po prostu uciekali od tego chorego świata. Wszystko jednak stało się całkiem inne, zwłaszcza po samobójstwie brata, tego najsilniejszego. To właśnie wtedy ta dwójka stała się sobie taka bliska, byli dla siebie wzajemnym oparciem, co tylko to ich ratowało. Tak to musieli udawać przed całym światem optymistyczną, a zarazem obojętną postawę, by nie wzbudzać podejrzeń, a to było naprawdę trudne, zwłaszcza, że oboje stracili już tyle osób. Gdy ich przyjaciel popełnia samobójstwo, coś w Jamesie pękło. Z twardziela z kamienną twarzą stał się cieniem samego siebie i niestety trafił do Programu. Lecz co będzie z ich miłością i wszystkimi planami? Czy Sloane również trafi do Programu i zapomni o tym wszystkim, co ich łączyło?
„Plaga samobójców” to książka pełna dosadnych emocji, które czytelnik "nabywa" z każdą przeczytaną stroną. Czasami miałam naprawdę wrażenie, że ten smutek bohaterki przechodził na mnie, lecz to był ten pozytywny rodzaj smutku; taki motywujący. Całość ujęła mnie w swojej doskonałości i płynności tekstu. Już nie mogę się doczekać, aż kolejne części wpadną w moje ręce...

środa, 5 kwietnia 2017

Nirvana — Bleach

Wielu ludzi zna Nirvanę, najpopularniejszy zespół, wykonujący muzykę grunge. Szczyt swojej sławy przeżywał w 1991 roku za sprawą utworu "Smells Like Teen Spirit", zwanego hymnem ówczesnej młodzieży oraz albumu Nevermind. Również późniejsze In Utero jest generalnie znane, jednak debiut — Bleach — często zostaje pomijany.

Okładka płyty

Ta wydana w 1989 roku płyta jest zdecydowanie agresywniejsza i bardziej chaotyczna od swych następczyń. Muzycy, pod wpływem nacisków ze strony wytwórni Sub Pop Records, całkowicie zrezygnowali ze złożonych utworów i postawili na inspirowany punkiem, choć wolniejszy materiał. Właśnie dlatego można spotkać tu powtarzalne, wykrzyczane refreny oraz proste, brudne solówki. Duży nacisk położono na bas, który często wysuwa się na pierwszy plan i dodaje muzyce ciężkości. Jedyną zapowiedzią późniejszego złagodzenia brzmienia jest piosenka "About a Girl", której popularność zdecydowanie wybija się spośród reszty utworów na Bleach.

Jeżeli ktoś uważa, że Kurt Cobain nie potrafi śpiewać ani grać na gitarze ten album może dostarczyć mu dodatkowych argumentów. Choć nieczyste dźwięki są charakterystyczne dla grunge'u, na Bleach muzycy sprawiają wrażenie, jakby grali na zepsutych instrumentach, a wokalista wydaje z siebie czasem wręcz nieludzkie dźwięki (można to usłyszeć na przykład w "Paper Cuts" czy "Negative Creep"). Poczucia niestaranności dopełnia fakt, że większość tekstów powstało w nocy, tuż przed nagraniem materiału.

Nie jest to album w pełni dojrzały. Słychać, że mamy do czynienia z muzykami, którzy jeszcze poszukują własnego brzmienia. Jednak, gdy spojrzy się na kontekst, to jest, wyidealizowane przez media gwiazdy glam metalu z jednej strony oraz odseparowane, zubożałe Seattle i zbuntowaną młodzież z rozbitych rodzin z drugiej, sprzeciw wobec czystości klasycznego rocka staje się bardziej zrozumiały.

Podsumowując, uważam, że jeżeli lubi się podobną muzykę naprawdę warto poznać jej korzenie, nie tylko jako historyczną ciekawostkę, ale też jako wartościowy album.

Kierunki awangardowe I poł. XX wieku

poniedziałek, 27 marca 2017

Konkurs z gwarantowanymi nagrodami!

Nie notujecie podczas lekcji wiedzy o kulturze? Nie prowadzicie zeszytu do WOKu?
DUŻY BŁĄD! 

Na szczęście jeszcze można to nadrobić i wziąć udział w nowym konkursie
z gwarantowanymi nagrodami :)

Zapraszam serdecznie do udziału w konkursie "Najlepszy zeszyt do WOKu"!


Szczegóły znajdziecie na plakacie:


niedziela, 26 marca 2017

Niedziela Palmowa w Tokarni




        Trwa kalendarzowa wiosna. Każdy tęskni za rozwijającą się przyrodą, śpiewem ptaków o poranku i wiosenną pogodą. Czekamy również na ważne wydarzenia związane z okresem Wielkanocy. Jest ich bardzo wiele, ale myślę, że jednym z najważniejszych i najbardziej charakterystycznych jest Niedziela Palmowa, zwana także Kwietną lub Wierzbną. Jest ona bowiem wstępem do Wielkiego Tygodnia i rozpoczyna cykl obchodów wielkanocnych.
        W trakcie tego wydarzenia wspominamy wjazd Chrystusa na osiołku do Jerozolimy. Uradowany tłum kładł przed Nim płaszcze i zielone gałązki. Stały się one nieodłącznym symbolem Świąt Wielkanocnych. Zwyczaj święcenia zielonych gałązek w celu upamiętnienia tego wydarzenia pojawił się w liturgii kościelnej już w XI wieku. Do wyrobu palm używano różnych gatunków traw i roślin, w zależności od tego, jakie gatunki można było spotkać w okolicznych lasach. Palmy wielkanocne sporządzano z gałązek wierzbowych z baziami, przybierano sztucznymi i prawdziwymi kwiatami oraz ozdabiano kolorowymi wstążkami. Z poświęconymi palmami wierni brali udział w procesji.
         W Niedzielę Palmową obwożono wtedy również figurę Jezusa umieszczoną na wózku. Zwyczaj ten praktykowano głównie w Małopolsce. Niestety, w XVIII wieku obyczaj ten przerodził się w ludową zabawę, której charakter nie przystawał do rangi Niedzieli Palmowej, i został zakazany.
         W naszych czasach tę piękną tradycję reaktywowano w Tokarni koło Myślenic. Figura Chrystusa siedzącego na osiołku została umieszczona na wózku i podobnie jak przed wiekami obwozi się ją dookoła kościoła w trakcie procesji po Mszy Św. W barwnej procesji biorą udział ludzie niosący kolorowe palmy, najczęściej plecione z suszonych traw i zbóż, zgodnie z tradycją ozdobione barwnymi kwiatami i wstążkami. Organizowany jest wtedy konkurs na najwyższą i najpiękniejszą palmę. W tym dniu przed kościołem znajdują się kramy odpustowe.
         Procesja palmowa jest nie tylko ogromnym przeżyciem, ale również niezapomnianym widowiskiem. Osobiście mam okazję uczestniczyć co roku w takim wydarzeniu w Tokarni, w gminie leżącej w południowej części powiatu myślenickiego. Z tym regionem jestem bardzo związany, bowiem znajduje się on około 70 km od Krakowa, z dala od miejskiego zgiełku i bardzo lubię przyjeżdżać w to niezwykłe miejsce i podziwiać piękno przyrody. Mieszkańcy tego regionu dbają o kultywowanie tej tradycji, dlatego co roku w Niedzielę Palmową gromadzą się w kościele i wokół niego tłumy mieszkańców gminy i przyjezdnych. Ludzie przynoszą przepiękne, własnoręcznie wykonane palmy. Zazwyczaj używane są w tym celu trawy barwione na różne kolory, kwiaty, kłosy pszenicy oraz gałązki wierzby z baziami.
        W tym roku również zamierzam być dokładnym obserwatorem tego wydarzenia, mimo że sam nie potrafię wykonać palmy. Uważam jednak, że uczestnictwo w tej procesji jest znakomitą okazją do czynnego włączenia się w przeżywanie Świąt Wielkanocnych.
        Będąc w Tokarni, można również odwiedzić Kalwarię Tokarską. Jest to piękny górski szlak znajdujący się nieopodal małego strumyka. Na szlaku umieszczonych zostało 21 figur, które tworzą zespół plenerowych rzeźb. Są one miejscem pielgrzymek dla wiernych z całej Polski. Na szlaku znajduje się również 14 stacji Drogi Krzyżowej, które zdobią drewniane figury. Nikt nie może uwierzyć, że te wszystkie figury wykonał tylko jeden człowiek – artysta ludowy Józef Wrona, urodzony w Tokarni. Mnie osobiście najbardziej podoba się rzeźbiona drewniana łódź św. Piotra. Znajduje się w niej postać apostoła i Chrystusa, umiejscowiona na sztucznym jeziorze. Nie można też przejść obojętnie obok kamiennej rzeźby przedstawiającej św. Floriana. Pełni ona funkcję fontanny, pod posągiem znajduje się wąż strażacki, z którego wylewa się woda. By ukończyć wszystkie te dzieła, artysta pracował aż 28 lat. Czas przejścia przez ten szlak wynosi 45 minut, nie wliczając licznych przerw przeznaczonych na oglądanie rzeźb oraz podziwianie otaczającej przyrody.
        Polecam odwiedzić to wyjątkowe miejsce. Z własnego doświadczenia wiem, że w dzień powszedni na szlaku nie spotkamy nikogo.  W trakcie wędrówki będziemy tylko my, piękna sztuka ludowa i otaczająca nas przyroda. Dzień spędzony w takim otoczeniu jest według mnie najlepszą formą odpoczynku od codziennych obowiązków. Udział w Niedzieli Palmowej oraz zwiedzenia Kalwarii Tokarskiej na pewno przygotuje nas na duchowe przeżywanie Świąt Wielkiej Nocy.
Jakub Gajda klasa 1e

piątek, 10 marca 2017

Po debatach klasowych



Dziękuję wszystkim klasom pierwszym, w których odbyły się debaty za wysiłek włożony w ich przygotowanie. Szczególnie zaś dziękuję:
  • Klasie 1F - za profesjonalne przygotowanie, stroje, dowody winy i niewinności, wszystkie te "prawnicze szpargały" na stolikach-czyli za prawdziwą rozprawę.
  • Klasie 1H - za mądre mówienie "z głowy", trafne i merytoryczne argumenty oraz próbę wejścia w dyskurs akademicki.
  • 1C - za ciekawe przedstawienie z elementami poważnymi, ale też pełne humoru-tak potrzebnego nam o tej późnej porze, w której się spotykamy na zajęciach.

A klasę 1G proszę o przemyślenie sprawy, zmobilizowanie się i zaprezentowanie swoich oratorskich umiejętności-także Wam chciałabym podziękować!