czwartek, 7 stycznia 2016

Moda z kraju Kwiatu Kwitnącej Wiśni

Japońska Harajuku, czyli świat, którego jeszcze nie widzieliście! 

Na początku może krótkie wyjaśnienie czym tak właściwie jest Harajuku. Mówiąc najogólniej - jest to dzielnica Tokyo (stolicy Japonii), która jest uznawana za centrum wszelakiej mody, od międzynarodowej elegancji z najwyższej półki po ciuchy z tanich sklepików. Można tam spotkać właściwie przedstawiciela każdego znanego (lub i nie) Nam stylu. Najczęściej pojawiają się tam nastolatkowie, którzy znudzeni codzienną koniecznością noszenia tradycyjnych mundurków, obowiązujących w japońskich szkołach, przychodzą właśnie na ulice Harajuku. Jest to wręcz idealne miejsce, aby wyrazić siebie i pokazać swoją oryginalność oraz kreatywność. To właśnie tu często zbuntowana, ograniczana młodzież może odnaleźć siebie i wyrazić to poprzez swój wygląd. Nawet jeśli na co dzień ktoś nie przywiązuje specjalnej wagi do swojego ubioru, wchodząc do TEJ dzielnicy ważny jest tak właściwie każdy szczegół: od oczywiście samego stroju, przez fryzurę i makijaż, aż do wielu rozmaitych dodatków. Bardzo często można tam zauważyć młodzież przebraną za postacie z anime czy mangi, czyli cosplay, jednak to pojęcie postaram się Wam dokładniej wyjaśnić nieco później. :) 
Trzeba jednak pamiętać, że Harajuku nie jest zwyczajną dzielnicą, o nie! Każda pojawiająca się tam osoba ma szansę zaistnieć i przyciągnąć uwagę tysięcy osób, przechadzających się tam w ciągu niemalże całego tygodnia, ponieważ życie modowe gdzie jak gdzie, ale tam nie umiera nigdy! 
Jak wiadomo, Japończycy uwielbiają być oryginalni i wyjątkowi, dlatego też tymi cechami w ostatnich latach zwracają uwagę Amerykanów, a także Europejczyków. Jednak spróbujmy sobie wyobrazić tak wielką różnorodność w Polsce. Czy zostałoby to zaakceptowane? Czy dzielnica podobna do japońskiej Harajuku miałaby szansę istnieć? Czy przede wszystkim, polska młodzież miałaby odwagę pokazać siebie i całkowicie uzewnętrznić to co gra im w duszy? Odpowiedź na te pytania pozostawiam do Waszych indywidualnych rozmyślań. :) 
Po przybliżeniu Wam czym jest dzielnica Harajuku myślę, że nadeszła pora, aby przejść do wyróżnienia kilku najciekawszych według mnie pojawiających się tam stylów i ich ogólnego opisu. Na wstępie muszę jednak podkreślić, że naprawdę ciężko wybrać te, które mogłyby tutaj być przodujące lub pojawiać się najczęściej. Stanęłam jednak na wysokości zadania i wybrałam więc te, które uważam za najbardziej oryginalne. 


 
Pierwszym z opisywanych stylów jest Lolita. Styl ten oparty jest przede wszystkim o stroje z epoki wiktoriańskiej, ale też rokoko. Charakteryzuje się on wieloma częściami garderoby, takimi jak spódnica do kostek lub do kolan, szerokie, często bufiaste rękawy, gorset, podkolanówki i pończochy, a także bielizna: halka i pantalony. 
W stylu Lolita wyróżniamy jego cztery główne odłamy: Classic Lolita, Sweet Lolita, Gothic Lolita oraz Punk Lolita. Poszczególne rodzaje mogą odbiegać mniej lub bardziej od ogólnego wzoru Lolity wiktoriańskiej, jednak każdy z nich jest oparty na tym głównym wzorcu. 
Znaną mi przedstawicielką tego stylu jest japońska piosenkarka Nana Kitade. 


 
Następny w kolejności jest Ganguro. Zapewne patrząc na samo zdjęcie wydaje się on Wam wręcz śmieszny, nieprawdaż? Jednak jak wielkie będzie Wasze zdziwienie, gdy okaże się, że styl ten był głównie inspirowany... modą i wyglądem europejskim! Charakterystyczne dla tego stylu są przede wszystkim włosy w jasnym odcieniu, świetlisty, mocny makijaż oraz nienaturalna opalenizna. Nie brakuje tu także masy tandetnej biżuterii oraz bardzo krótkich spódniczek. Ogólnie cała kompozycja wygląda dość dziwacznie. Jeszcze bardziej kiczowatymi wersjami tego stylu są Yamanba i Loucour. Jego przedstawicielki noszą jeszcze mocniejszy makijaż i włosy w jaskrawych kolorach. 
Przedstawicielką Ganguro była kiedyś japońska piosenkarka Sifow. 


 
Kolejnym opisywanym stylem jest Decora. Być może na pierwszy rzut oka może wydawać się on dziwny, jednak uważam, że jest bardzo kreatywny i słodki! 
Głównym założeniem tego stylu jest noszenie jak największej ilości dodatków, którymi mogą być zarówno części garderoby, jak i oczywiście biżuteria. Wszystkie akcesoria powinny być w pastelowych, słodkich kolorach takich jak odcienie różowego, niebieskiego czy żółtego. Przedstawicielki tego stylu noszą także masę spinek, kokardek, naklejek, maskotek itp. Wyglądają dzięki nim niczym małe dziewczynki! 
Jako przedstawicieli tego stylu możemy wyróżnić Kurebayashi oraz Junnyan (uwaga! jest CHŁOPAKIEM!) 


A teraz pora na Fairy Kei! Jest to jeden z moich ulubionych stylów, więc mam nadzieję, że spodoba się także Wam! :) 
Dziewczyny ubierające się w tym stylu wyglądają jak postacie wyjęte z bajek. Nie rozstają się one z wszelkiego rodzaju maskotkami (najczęściej są to misie). Ich ubrania zdobią motywy jednorożców, serduszek, gwiazdek, chmurek itp., a także wizerunki kucyków z My Little Pony. Tiule, falbanki i kokardki są wręcz obowiązkowe. Ubrania mają odcienie pastelowe, szczególnie róż i fiolet są tymi najczęstszymi kolorami. Ogólnie wizerunek Fairy Kei tworzy współgrającą ze sobą, uroczą, lecz przesłodzoną całość. 
Przedstawicielkami są: blogerka Fetsu-Chan oraz piosenkarka Kyara Pamyu-Pamyu. 


Następnym stylem jest Visual Kei. Wydaje się on na pewno dość ekstrawagancki i na ogół niespotykany. Charakterystyczne dla niego jest łączenie części garderoby obu płci. Obowiązkowy jest również wielokolorowy, rzucający się w oczy makijaż, różnorodne (zazwyczaj dłuższe) włosy ułożone w fantazyjne fryzury oraz kostiumy i stroje o najdziwniejszych krojach. 
Styl ten najczęściej utożsamia się z wyglądem i zachowaniem japońskich zespołów rockowych (j-rockowych). 
Znanymi mi reprezentantami są zespoły: The Gazette czy pokazany na zdjęciu wyżej Mejibray. 


I wreszcie nadszedł czas na wspomniany już wcześniej Cosplay! Zgodnie z obietnicą postaram się Wam przybliżyć teraz czym tak naprawdę jest. 
A więc, Cosplay w dosłownym tłumaczeniu jest to costume playing (ang.) - zabawa w przebieranie. Młodzież, lecz nie tylko, upodabnia się do wybranej postaci ze swojego ulubionego anime, mangi, filmu czy gry komputerowej. Cała sztuka polega na tym, aby jak najwierniej odwzorować postać, zarówno jeśli chodzi o jej wygląd, jak i zachowanie, sposób poruszania się czy nawet ton głosu. Obecnie coraz więcej osób interesuje się tym gatunkiem, również w Polsce. W większych miastach, takich jak Kraków czy Warszawa, organizowane są spotkania wiernych fanów mangi i anime, tzw. konwenty. Odbywają się także festiwale, na których wybierane są najlepsze cosplaye.


Cosplay był ostatnim stylem modowym, które chciałam Wam zaprezentować. Mam nadzieję, że po przeczytaniu tego wpisu udało mi się chociaż odrobinę zaintrygować Was Japonią. 
Do zobaczenia! 


Taniec.


Taniec, czym jest? jakie są jego rodzaje? postaram się krótko lecz zwięźle to przekazać.
Taniec to:



  • zespół zjawisk ruchowych będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką.
    • forma elementów ruchowych nosząca określoną nazwę (na przykład walc)
    • przejaw kultury związany z określonym środowiskiem i określoną funkcją (taniec towarzyski, taniec ludowy)
    • utwór muzyczny skomponowany zasadniczo (lub choćby tylko formalnie) w celu wykonania tańca
    • poruszanie się w rytm muzyki, zazwyczaj parami lub w grupie, albo w pojedynkę


    Każdy ma dość jasne wyobrażenie o tym, czym jest taniec, potrafi jeśli nawet nie opisać, to przynajmniej go rozpoznać i prawdopodobnie sam kiedyś tańczył.
    Historia tańca jest bardzo długa, towarzyszy wszystkim kulturom w kolejnych epokach. Od tysięcy lat ludzie przekazywali swe opowieści w formie tańca. Zawdzięcza on swe powstanie po części wierzeniom religijnym. Możemy się tylko domyślać, jak wyglądały najstarsze tańce – taniec nie pozostawia namacalnych śladów. Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, może on być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Drugim elementem tańca jest rytm. Taniec można też nazwać formą komunikacji niewerbalnej.
    Możemy się tylko domyślać, jak wyglądały najstarsze tańce – taniec nie pozostawia namacalnych śladów. W kulturze europejskiej najwcześniejsze wiadomości na ten temat pochodzą od Homera, który w Iliadzie opisuje grecką choreę. Inny opis tańca, jaki dotrwał do naszych czasów pochodzi ze Starego Testamentu i odnosi się on do króla Dawida tańczącego przed Arką przymierza.


    środa, 6 stycznia 2016

    10 Złotych Myśli, które pomogą Ci przejść przez codzienność

    Na początku pasuje się przedstawić, chociaż w najmniejszym stopniu, więc to zrobię. Mam na imię Damian i chodzę do klasy I G. Jest to mój pierwszy, mam nadzieję, że nie ostatni wpis na tym blogu, więc dziwnie bym się czuł, gdybym tego nie zrobił. Z jednej strony anonimowość może wydawać się fajna, ale nie w każdym przypadku, dlatego od razu wolę się ukazać.

    Już dosyć dawno zrozumiałem, że warto walczyć o swoje i dążyć do postanowionych celów. Wiele razy się słyszy „wybierz sobie cel, a następnie rób wszystko tak, aby go spełnić”. Jednak dopiero teraz zrozumiałem ile radości daje wykonanie zadanej samemu sobie „misji” i o ile stopni potrafi to podnieść samoocenę. Czasami droga wydaje nam się bardzo kręta, a za razem niebezpieczna. Boimy się. Nie chcemy wykonać złego kroku, który może odwrócić nasze życie do góry nogami. Wydaje nam się, że wtedy legnie ono w gruzach. Tak się nigdy nie stanie, co najwyżej będzie wyglądać inaczej. W sumie to dobrze, że uważamy - ostrożności nigdy za wiele. Nie jestem zdania, żeby zawsze być poważnym i chodzić jak „panicz” z wyprostowanym tułowiem i zadartym do góry nosem. Bawmy się życiem! Nie mówię, że nie. Czas leci coraz szybciej, na co niestety nie mamy wpływu. Jedyne co możemy zrobić, to przejść przez życie najlepiej jak potrafimy. Lecz pamiętajmy o tym, że nie wolno się spieszyć. Lepiej być pięć minut za późno, niż kilkadziesiąt lat za wcześnie.

    Ten wpis jest poświęcony moim ulubionym cytatom i złotym myślom, które pomagają mi przejść przez codzienność i motywują mnie do czerpania radości z życia. Wszystkie wydają się proste, mało znaczące, jednak każdy z osobna ma w sobie coś, co pomaga dostrzegać świat w nieco inny sposób.
    1. "Ludzie się zmieniają, a wraz z nimi ich poglądy."
    2. "Wszyscy mamy tajemnice. Nie ma w tym nic złego. Ale wszyscy potrzebujemy powiernika, przyjaciela, z którym możemy dzielić nasze sekrety. W pewnym sensie dzielenie naszych tajemnic mówi nam, kto jest naszym prawdzywym przyjacielem. To ludzie, którym ufamy najbardziej."
    3. "Poczekaj, aż doktor powie, że zostało Ci sześć miesięcy życia. A potem umrzyj zabierając z sobą wszystkie nienapisane słowa."
    4. "Wszyscy miewamy w życiu trudne momenty. Nie czuj się winny z ich powodu. W ogólnym rozrachunku to właśnie one czynią nas ludźmi." - Danielle Steel
    5. "Ci, którzy podązają za tłumem zazwyczaj nie dochodzą dalej niż tłum. Ci, którzy podążają inaczej, odkrywając siebie docierają tam, gdzie nikt wcześniej nie dotarł." - Albert Einstein
    6. "Człowiek jest wytworem swoich myśli. Co myśli, tym się staje." - Mahatma Gandhi
    7. "Żyj pełnią życia, bo tak młody jak dziś nie będziesz już nigdy."
    8. "Krytykuj przyjaciela w cztery oczy, a chwal przy świadkach." - Leonardo da Vinci
    9. "Gdy płaczesz sam, wylewasz bez końca te same łzy. Gdy płaczesz z kimś, twoje łzy mogą uzdrowić Cię raz na zawsze." - Regina Brett
    10. "Nic nie wymaże bólu po utracie kogoś bliskiego, zostaje z nami do końca, nawet najdłuższego życia. Możemy liczyć tylko na to, że z czasem rana zacznie się goić, jednak nawet jeśli jesteśmy silni i walczymy, blizna pozostaje na zawsze."

    Na koniec przedstawiam wam moją osobistą "rozkminę".

    Przyjaźń jest jak puzzle - milion elementów. Udało Ci się ułożyć układankę, masz piękny obraz. Teraz możesz je przełożyć do antyramy i powiesić na ścianie, ale musisz to robić bardzo ostrożnie. Jeśli jednak zrobisz jeden błąd i odczepi się choćby jeden kawałek, zaraz za nim polecą kolejne, po czym wszystko się rozpadnie. Pomimo włożonego trudu utworzenia spójnej całości, układanka rozpadła się. Możesz zacząć układać od nowa, jednak pamiętaj, że może brakować wielu elementów, albo po porstu jednego kawałka, bez którego nie odtworzysz otrzymanego wcześniej obrazu.

    Bezsensem byłbaby moja interpretacja cytatów. Pozwolę wam, każdemu z osobna odebrać powyższe wyrażenia na swój sposób. Przy niektórych może ukarzą wam się jakieś wspomnienia, te pozytywne i te nieco mniej, ale wszystkie wydarzenia z życia są ważne. Dzięki tym nieprzyjemnym czegoś się nauczyliśmy, czegoś co nie pozwoli nam na popełnienie takiego samego błędu drugi raz.

    Autor: Damian Buziewicz

    Z epoki romantyzmu...

    "Duma i Uprzedzenie" 

     Film z 2005 r. w reżyserii Joe Wrighta powstały na podstawie powieści Jane Austen "Duma  i  uprzedzenie". 

    Obsada:



    Keira Christina Knightley – brytyjska aktorka, nominowana do Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową w filmie Duma i uprzedzenie.



    Matthew Macfadyen – brytyjski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny.



    Rosamund Pike – brytyjska aktorka filmowa znana między innymi z ról Mirandy Frost w bondowskim Śmierć nadejdzie jutro oraz Jane Bennet w ekranizacji noweli Jane Austen Duma i uprzedzenie.

    Recenzja:

    Akcja filmu "Duma i uprzedzenie" rozgrywa się w XIII w. Główną bohaterką jest Elizabeth Bennet, która mieszka wraz z rodzicami i siostrami: Jane, Lydi, Mary i Kitty. Matka kobiety chce wydać swoje córki za mąż za dobrze usytuowanych mężczyzn. Jednak Elizabeth oczekuje od życia miłości. W niedługim czasie do okolicy rodziny przyjeżdża pan Bingley razem ze swoją siostrą i przyjacielem panem Darcy. Na najbliższym balu matka przedstawia mu swoje córki, gdyż uważa że jest on idealnym materiałem na męża. Pan Bingley jest zafascynowany dziewczynami, w szczególności Jane. Jego przyjaciel z początku wydaje się unikać towarzystwa z dziewczętami, jednak w oko wpada mu Elizabeth. Mimo, że jego ciotka sprzeciwia się małżeństwu z kobietą z niższych sfer to pan Darcy wyznaje swoje uczucia bohaterce. Po wielu przeciwnościach losu Elizabeth przyjmuje zaręczyny bogacza.




















    W adaptacji możemy zaobserwować bardzo piękne stroje, które są skromne a zarazem bogate. Kobiety noszą długie suknie, które z reguły charakteryzuje jasna barwa. Mężczyźni natomiast noszą długie marynarki i białe kołnierze. Taki dodatek dodaje im elegancji oraz świadczy o ich bogactwie.


    Film skłania odbiorcę do refleksji. Ukazuje nam piękną epokę zarówno w sztuce jak i w sposobie mówienia. Pokazuje nam, że mimo że jesteśmy dumni i uprzedzeni w stosunku do siebie to możemy odnaleźć wspólny język, a także obdarzać siebie uczuciem.

      
    Wykonały: Natalia T.,Patrycja Z.







    wtorek, 5 stycznia 2016

    L'épiphanie czyli święto Trzech Króli we Francji

    W związku ze zbliżającym się świętem Trzech Króli - 6 stycznia. Chciałabym wam przedstawić jak wygląda to święto w kulturze francuskiej. Od kilku lat bardzo interesuje się kulturą francuską , właściwie od kiedy zaczęłam chodzić do gimnazjum , uczyć się tego wspaniałego języka , próbować smaków Francji . Dziś chciałabym się podzielić z wami moją wiedzą na temat tej tradycji. 


    Galette des rois - ciasto Trzech Króli 

    Ciasto Trzech Króli


    We Francji najczęściej wykonuje je się z ciasta francuskiego nadziewanego masą migdałową . Tradycyjnie do ciasta dawało się ziarno bobu. Osoba , która odnalazła to ziarno stawała się "królem" , który przez cały dzień miał nosić specjalnie przygotowaną na ta okazję koronę. Z czasem ziarno bobu zastąpiono figurkami , pod koniec XVIII wieku w ciastach zaczęły pojawiać się ceramiczne figurki przedstawiające 
    dzieciątko Jezus . Po Rewolucji francuskiej zastąpiono go czapką frygijską . 
    Jest to tzw. czapka wolności , która wyglądem przypomina czapkę którą noszą smerfy .

    Czapka frygijska

    Obecnie kształt figurki zależy od fantazji piekarza . Temu zwyczajowi przypisuje się korzenie w tradycjach starożytnego Rzymu.

    Dziś na lekcji francuskiego obchodziliśmy święto Trzech Króli , co prawda nie mieliśmy tradycyjnego ciasta migdałowego jednak nasza koleżanka upiekła babeczki . W jednej z nich znajdowała się figurka. 
    Akurat ja trafiłam na to szczęśliwe ciastko i zostałam koronowana na "królową" miałam dziś nosić koronę 
    z burger king'a lecz ponosiłam ją tylko na lekcji francuskiego . Moją szczęśliwą figurką było małe autko.

    Dziś opisałam wam namiastkę kultury francuskiej . Nic tylko spróbować upiec lub kupić ciasto i jutro wraz z rodziną trochę spędzić czasu , może i ty będziesz "królem" swojego domu chodź przez ten jeden dzień :) 








    Dla klasy 2 h

    Przypominam, że w piątek 8 stycznia o 12.05 zapraszam osoby, które nie pisały sprawdzianu.

    A najlepiej, byście wszyscy w piątek po swoich lekcjach podeszli do mnie i zapoznali się ze swoimi ocenionymi sprawdzianami (przepraszam, że Wam dziś ich nie pokazałam). W razie czego zawsze możecie się ze mną indywidualnie skontaktować drogą mailową i spytać o swoją ocenę ze sprawdzianu.

    Ostatnia szansa na oceny jeszcze w tym półroczu... - komunikat dla klas pierwszych

    Osoby, które nie pisały sprawdzianu zapraszam w piątek 8 stycznia o godz. 11.10 lub 16.40 - proszę czekać na mnie pod pokojem nauczycielskim.

    Osoby, które otrzymały ocenę niedostateczną ze sprawdzianu mogą (jeśli chcą) przyjść w tych samych godzinach i odpowiedzieć ustnie, by zdobyć pozytywną ocenę.

    Każda osoba, której ocena półroczna waha pomiędzy dwoma stopniami, mogą do piątku do 17 opublikować na naszym blogu post w formie WŁASNEGO artykułu podpisany imieniem i nazwiskiem. Artykuł może być na dowolny temat związany z szeroko pojętą kulturą (literatura, muzyka, film, sztuki plastyczne, taniec, sport, hobby i zainteresowania, kulinaria, podróże, media, filozofia, antropologia i etnografia, lifestyle, coaching i motywacja, rękodzieło i wiele innych). Tekst nie może być obraźliwy. 
    Kto nie jest jeszcze zarejestrowany jako autor bloga  - a chce publikować - proszę, by wysłał mi maila: asia.rzonca@interia.pl - wyślę mu zaproszenie na bloga, które trzeba będzie zaakceptować i postępować zgodnie z instrukcjami.

    Mam szczerą nadzieję, że na półrocze nikt nie będzie mieć z WOKU oceny niedostatecznej i że dopuszczających ocen też będzie jak najmniej!

    niedziela, 3 stycznia 2016

    Sprawdzian - drugi termin

    Wszystkim uczniom klas pierwszych, którzy nie pisali jeszcze sprawdzianu przypominam, że mają szansę zrobić to jutro o 12.05. Czekam w sali 1.12.
    Jeśli z różnych przyczyn ten termin jest dla kogoś nierealny, to następna (i ostatnia) szansa będzie w piątek 8 stycznia - dokładną godzinę podam jak zapoznam się z podziałem godzin wszystkich klas pierwszych w tym dniu.

    środa, 30 grudnia 2015

    Uśmiech - ważny element naszego życia

    Chyba nie ma osoby , która nie lubiłaby się śmiać czy uśmiechać. Każdy z nas doświadczył radości, szczęścia, zadowolenia i na pewno wie jak to jest być uśmiechniętym. Śmiejemy się w szkole, w pracy, w domu, także w miejscach, w których nam nie wypada ale nie możemy się powstrzymać. Potrafimy zdefiniować co nas rozśmiesza, jakie lubimy kawały, przeglądamy zabawne obrazki, zdjęcia i filmy w internecie. Ale czy wiemy co się dzieje w naszym organizmie? Co jest za to odpowiedzialne? Jak wpływa na nasze zdrowie, wygląd? Wielu z nas być może zagłębiało się w tajemnice uśmiechu i poznało dużo faktów na ten temat, ale myślę, że jest też wiele osób które ich nie znają i mogą się tym zainteresować. Zatem przedstawiam wam kilka faktów o śmiechu i uśmiechu :)

    MIĘŚNIE- za uśmiech odpowiedzialne są dwie pary mięśni- jarzmowe większe oraz okrężne oka.  Jarzmowe większe unoszą kąciki ust, a okrężne oka zamykają powieki i sprawiają pojawienie się zmarszczek w kącikach oczu. Główną, ważną dla nas różnicą miedzy nimi jest to, że tymi pierwszymi możemy kierować, a te drugie działają niezależnie od naszej woli - dzięki temu można rozpoznać czy ktoś śmieje się szczerze.

    ENDORFINY W MÓZGU- nawet sztuczny śmiech wydziela endorfiny w naszym organizmie i wpływa na nasze samopoczucie, oczywiście korzystnie.

    TOWARZYSTWO – znacznie częściej śmiejemy się w towarzystwie, Robert Provine twierdzi, że jedynie 15% naszego śmiechu pochodzi z zabawności dowcipu np. gdy czytamy jakiś dowcip sami i nas rozśmieszy - zazwyczaj lekko się zaśmiejemy, a gdy opowiemy go będąc na jakimś spotkaniu ze znajomymi ledwo udaje nam się dokończyć, bo dostajemy napadu śmiechu.

    ZDROWIE - Podczas śmiania się szybciej oddychamy i jest to dobre ćwiczenie dla przepony, gardła, a także zwiększa dotlenienie krwi i jej przepływ. Według neurologa Henriego Rubinsteina minuta szczerego śmiechu to 45 minut późniejszego rozluźnienia. A endorfiny (wcześniej wspomniane) działają uspokajająco i wzmacniają układ odpornościowy.

    ZARAŹLIWOŚĆ - "neurony lustrzane" które są odpowiedzialne za rozpoznawanie emocji z twarzy drugiej osoby. Po takim rozpoznaniu uruchamiają one obszary w naszym mózgu odpowiedzialne za te same emocje.


    Warto się uśmiechać dla siebie i dla innych. Na świecie istnieje wiele kultur, które bardzo różnią się od siebie, lecz łączy nas wszystkich jedna rzecz- UŚMIECH- uniwersalna oznaka radości w każdej kulturze.

    Siła muzyki

     Każdy z nas słucha muzyki, na swoich listach odtwarzania mamy nieraz kilkaset utworów dopasowanych do swojego gustu. W czasach których żyjemy mamy do niej dostęp o każdej porze, dzięki temu wtapia się w nasze codzienne czynności stając się nieodłącznym, wiernym towarzyszem dla każdego z nas. Lecz czy wiemy jak duży wpływ ma na nasz nastrój? Jak wiele potrafi zdziałać? Jak wielką ma siłę skoro jest jedną z niewielu rzeczy, w której każdy człowiek na świecie znajdzie coś dla siebie? 
    Oto kilka z bardzo wielu tajemnic muzyki: 

    1.Wpływ na nasz nastrój. 

    To odczuwany poziom energii oraz samopoczucie decyduje jaką muzykę wybierzemy. Muzyka przyczynia się do wyzwolenia określonego stanu emocjonalnego, budzi emocje, które uruchamiane są dzięki jej rytmowi i tempie, a to ma wpływ na poziom naszego pobudzenia. 

    2.Układ krwionośny i oddechowy też ma poczucie rytmu. 

    Przy słuchaniu utworów wesołych nasze serce częściej uderza, z kolei przy smutnych i groźnych zmniejsza się częstość uderzeń i jest spowolniony oddech.

    3.Przeżycia emocjonalne. 

    Zapewne każdy z nas zna utwór, który wywołuje wspomnienia czy przywołuje określone myśli. Najczęściej dzieje się tak gdy podczas danej sytuacji słuchamy właśnie tego utworu.

    4.Muzyka wspomaga socjalizację.

    "Normalnie nie udamy się dobrowolnie do tłumu 20.000 ludzi, jednak ze względu na koncert Muse czy Radiohead zrobimy to." Daniel Levitin. 
    Ludzie czują satysfakcję z "synchronizowania" się z innymi, dlatego wspólne śpiewanie na meczu czy w trakcie koncertu sprawia nam tak dużo radości. 

    5.Dopamina i ciarki.

    Ulubiona muzyka wyzwala dopaminę - dzięki niej czujemy się dobrze. Mając zły humor posłuchajmy naszej ulubionej muzyki. 
    Ciarki podczas słuchania czegoś wyjątkowego odczuwa blisko 90% ludzi. Częściej ich działanie czują osoby, które mają bardziej rozwiniętą "otwartość na doświadczenia", lecz to jest także element osobowości. 

    6.Smutne? - a jednak nie do końca!

    Utwory postrzegane jako smutne są mieszniną wielu emocji. Wiadomo jest tam wiecej smutku i żalu lecz odrobina czasem nawet niezauważalnego optymizmu w nich może przynieść ukojenie.

    7.Muzyka klasyczna pomaga w nauce.

    Wiele badań dowodzi, że podczas słuchania muzyki klasycznej nasze mózgi są bardziej wydajne. Ucząc się i słuchając np.Mozarta łatwiej się zapamiętuje, a dzieci grające na instrumentach lub słuchające dużo muzyki klasycznej rozwijają się nie tylko pod względem muzycznym lecz także pod względem tzw. Inteligencji werbalnej. 

    Tak wiele korzyści wynika z muzyki, że nie pozostaje nic innego jak słuchać, słuchać i grać. Każdy swój ulubiony gatunek. 

                                                                       


    czwartek, 24 grudnia 2015



    Wiary, nadziei i miłości. Na Boże Narodzenie, na Nowy Rok, na zawsze.






    poniedziałek, 21 grudnia 2015

    Drugi termin sprawdzianu

    Osoby, które nie pisały sprawdzianu w pierwszym terminie, zapraszam w poniedziałek 4 stycznia o 12.05 do sali 1.12.

    wtorek, 15 grudnia 2015

    Kącik XIX-wieczny #2 Pan Tadeusz na mój sposób - Przegląd szafy Telimeny




    Świadomość, że akcja ,,Pana Tadeusza" rozgrywa się na początku XIX wieku - epoce Jane Austen, wypraw napoleońskich i sukien w stylu empire, zachęciła mnie do oglądnięcia ekranizacji tejże epopei. Nie zawiodłam się na strojach bohaterów. Zarówno pod względem estetycznym, jak i historycznym, zasługują na medal. 
    1. Różowa suknia dzienna z długimi rękawami
    2. Czerwona suknia balowa
    Czerwień - symbol miłości i namiętności. W jakiej scenie widzimy Telimenę w tym stroju?
    3. Suknia dzienna o ciekawym odcieniu fioletu. 
    5. Ostatnia kreacja. Waham się pomiędzy nazwaniem jej koszulą nocną, a peniuarem. Tak czy owak, odważny strój jak na rozmowę z płcią przeciwną sam na sam. Nawet w jej wieku, tak nie wypada. 
    Do tego te rozpuszczone włosy, no ale kto by się przejmował! Mamy do czynienia ze sceną kłótni między Telimeną a Tadeuszem. Akt desperacji, ale z klasą. Wie jak się ubrać, by przekonać kochanka do swoich racji, mimo wszystko, nieskuteczne. Ale próbowała. 


    Mamy rok 1811, suknie tej dekady były inspirowane wyglądem... greckich kolumn! Jak dla mnie regencyjna garderoba zachwyca pod każdym względem i postaram się to udowodnić, wybierając kilka strojów z szafy mojej ulubionej bohaterki (przynajmniej z zakresu lektur szkolnych) Telimeny. 



    Jak prawdopodobnie wszyscy wiemy, Telimena nie poczuwa się na swój wiek. wciąż widzi siebie jako młodą panienkę, czarującą, młodą duszkę i oto jest dowód materialny jej frywolności. Pastelowe kolory z zasady były rezerwowane dla młodych kobiet, jeszcze przed zamążpójściem. Tak więc nasza bohaterka wybiera naturalny róż, niczym zaróżowione policzki młodej damy. Ale kto zaprzeczy, że wygląda w niej olśniewająco i młodo, w istocie? 





    Dokładnie tak. 




    Wykończenie w linii 'ówczesnej talii' czyni tę suknię wyjątkową. Nie wspomnę o tej pięknej koronce, którą jest okryta. Wycieczka do lasu w takim cudeńku wydaje się komiczna, powinna raczej wybrać się w niej na bal. Pokazuje się tutaj paradoks postaci - kobieta jak ona, nadaje się do petersburskich salonów, a nie do małej wsi na Litwie. Telimena usilnie stara się ignorować ten fakt i stroi się dzień w dzień. Z takim arsenałem, ciężko ją winić. 

    4. Biała suknia ze sceny pierwszej uczty


    Bardzo brakuje mi w niej epokowych bufek, ale i tak zachwycam się materiałem i krojem. Znów pokazuje Telimenę w bardzo młodzieńczym świetle, nic dziwnego, ze sam Tadeusz pomylił ją z Zosią. 





    Niekiedy ciężko skupić się na dialogach, gdy wokół tyle koronek, taft i jedwabiu. Polskie kino spisało się, zupełnie jakbym oglądała kolejną ekranizację powieści Austen. 


    autorka: Julia Golik

    czwartek, 10 grudnia 2015

    środa, 9 grudnia 2015

    Kącik XIX-wieczny #1 - Dracula ugryziony przeze mnie



     Kilka lat temu stwierdziłam, że dość mam 'znania' Draculi jak większość społeczeństwa - jako najsłynniejszego wampira z Transylwanii, który jest kreatorem wszystkich 'stereotypów' dotyczących tej fikcyjnej rasy. Chciałam dowiedzieć się więcej, wyjść spoza powszechnej opinii i wiadomości popkultury. Chciałam, by opowiedział mi swoją historię.
        Muszę przyznać, że  nie tego oczekiwałam po lekturze, ale bynajmniej nie zawiodłam się. Powieść grozy Brama Stokera, wydana w 1897 składa się z zapisków pamiętników, dzienników i wycinków gazet, czytanych i spisywanych przez bohaterów. Gdyby nie elementy fantastyczne, można by pomyśleć, że czyta się archiwum autentycznych wydarzeń. Struktura tekstu jest jedną z najciekawszych, z jakimi miałam dotychczas do czynienia. Wątki poszczególnych bohaterów przenikają się nawzajem, każda postać jest barwna i dociekliwie poznajemy jej historię.



         Draculi w samej powieści jest... niewiele. W zasadzie pojawia się wyjątkowo rzadko, prawie w ogóle. Owszem, znajdujemy na jego temat niejedną informację, ale są one pisane przez osoby trzecie, które miały z nim kontakt. Resztę hrabiego spowija gęsta mgła tajemnic. Zupełnie jakby chował się między linijkami, za wytłuszczonymi literami układającymi się w zdania powieści, nie chcąc by ktoś go zauważył. Co z tego, że jego imię widnieje na okładce.
        Krajobraz, w jaki zostajemy przeniesieni odda najlepiej jeden wyraz - mroczny. Burza z piorunami to, kolokwialnie mówiąc, normalka, uliczki Londynu (akcja bowiem nie ogranicza się do jednego miasta) pokrywa typowy 'london fog', drogi Transylwanii są błotniste, ciemne i Bóg jeden wie, co chowa się w tamtejszych lasach. Klasyka gatunku.

       Moje wydanie jest wzbogacone rycinami, które wprost ubóstwiam, są śliczne i idealnie oddają klimat każdego rozdziału. Na temat książki nie powiem nic więcej, sami przekonajcie się, jak hrabia Dracula potrafi zadziwić nawet czytelnika XXI wieku


     Wątek Draculi nie kończy się na jednej książce. W związku z niedopatrzeniem samego Stokera, dokumenty dotyczące praw autorskich do Draculi zostały nieprawidłowo wypełnione. Autor nigdy nie uzyskał formalnych praw do uznania książki jako 'swojej', przez co Vlad jest jedną z najczęściej wykorzystywanych postaci we wszelkich powieściach. Kopie kopii. Powstało mnóstwo prequeli, sequeli, powieści inspirowanych i tak dalej, i tak dalej. Prawdę mówiąc nie czując odrzutu, nabyłam dwie tego typu książki - 'Dracula nieumarły', oraz 'Zakochany Dracula' i obie jak najbardziej przypadły mi do gustu. Pierwsza, napisana przez Dacre Stokera (pra pra siostrzeniec Brama) i Iana Holta, opowiada o wydarzeniach, które rzekomo miały miejsce kilka lat po 'pierwszym' Draculi. Opisuje losy bohaterów, co się z nimi działo tuż po ostatniej akcji książki i jaki skutek miały te przeszłe wydarzenia. Autorzy wcielili postać Elżbiety Batory, byłam w niebo wzięta!



    Druga książka była mocno przesadzona, ale miło się nią czytało. 'Zakochany Dracula' Karen Essex (niech zgadnę co ową panią zainspirowało do napisania tej książki :D)* , jak sam tytuł sugeruje, skupia się na założeniach 'co by było gdyby' - Mina przechodzi na ciemną stronę mocy i dzieją się różne, bardzo podkoloryzowane rzeczy... Kompletne przeinaczenie oryginału na upodobanie autorki. 



      Na koniec dwa słowa o parze kochanków, którzy pojawili się we wspomnianych wcześniej książkach, oraz ekranizacji z 1992 roku - Wilhemina Murray i hrabia Vlad Dracula. Według niektórych interpretatorów oryginalnej powieści, Bram Stoker sugeruje nam, iż w tle rozgrywał się nieopisany, romantyczny wątek między tymi dwojga, w zaledwie jednym zdaniu z dziennika Miny. Nie jestem w stanie go dokładnie przytoczyć, ale pamiętam kilka słów - 'Nigdy nie czułam się tak samotna'. Mniej lub bardziej współcześni autorzy nie próżnują - nie zetknęłam się z powieścią opartą na oryginale, w której nie znalazłby się wątek Mina-Dracula. Jest on zarówno w 'Draculi nieumarłym', jak i w ekranizacji z Garym Oldmanem i Winoną Ryder w rolach głównych, no i oczywiście w 'Zakochanym Draculi' (Jakżeby inaczej).



    Starałam się nie nie zdradzać fabuły, więc kto jeszcze nie przeczytał - do dzieła! Albo raczej - do księgarni! Warto mieć tę klasykę na półce.

    *Essex - jedno z miast, w których toczy się akcja powieści z 1897.


    autorka: Julia Golik
    Pełna wersja recenzji na moim prywatnym blogu sewingmachineandjuliet.blogspot.com

    poniedziałek, 7 grudnia 2015

    Nowy numer "Pogaduszek..."!

    Zapraszamy do lektury najnowszego numeru "Pogaduszek u Kościuszki"!




    czwartek, 3 grudnia 2015

    Sprawdzian, sprawdzian



    Informacja może nie jest zbyt radosna, ale takie niestety są realia szkolne: sprawdzian, o którego konieczności przeprowadzenia informowałam Was już na naszym pierwszym spotkaniu, właśnie przestał być abstrakcyjnym fantomem…


    Jakie tematy trzeba powtórzyć? (czego nie wymieniam, tego powtarzać nie trzeba)
    1.      Pojęcia kultury - na podstawie notatek z zeszytu (atrybutywny i dystrybutywny aspekt kultury) oraz podręcznika (dyscypliny zajmujące się kulturą), s.11-12
    2.      Kategorie kultury: kultura materialna, społeczna, duchowa - na podstawie notatek w zeszycie i podręcznika s. 19-24
    3.      Najważniejsze twierdzenia o kulturze: naturalizm metodologiczny, antynaturalizm metodologiczny, socjalizacja, enkulturacja - notatki w zeszycie i podręcznik s.26-29
    4.      Spójność i wewnętrzne zróżnicowanie kultur: solidarność organiczna i mechaniczna, warstwy społeczne (stany, klasy), kultura i władza - notatki w zeszycie i podręcznik s. 31- 34
    5.      Kultury i czas: ewolucjonizm i dyfuzjonizm w naukach humanistycznych, koncepcja 3 temp historii, genogramy (informacje o genogramach dostępne w prezentacji "Kultury i czas" na blogu ), notatki w zeszycie oraz podręcznik s.36-38
    6.      Komunikacyjny charakter kultury: media kultury, teksty kultury, kontekst, tekstualizm, kontekstualizm, interpretacja, hermeneutyka, strukturalizm (będziecie dopasowywać pojęcia do gotowych definicji oraz rozróżniać między sobą teksty i media kultury) - podręcznik s. 39-47
    7.      Dziedziny kultury: wzory kultury i światopogląd: światopogląd, wartości ostateczne, normy i dyrektywy, sfery kultury, kompetencja kulturowa, założenie o racjonalności, interpretacja humanistyczna - notatki z zeszytu oraz podręcznik s. 49-51, s.56-57
    8.      Dziedziny kultury: magia, religia, światopoglądy świeckie: prawo przyległości i prawo podobieństwa Frazera, elementy magii wg Maussa, różnice między magią a religią, różne podziały religii, definicje światopoglądowych dziedzin kultury (magia, religia, ideologie świeckie), filozofie metafizyczne + ideologie polityczne - notatki z zeszytu oraz podręcznik s.57-66

    Zachęcam do przypomnienia sobie prezentacji z lekcji (dostępne na niniejszym blogu).




                                                               

    poniedziałek, 30 listopada 2015

    Odwołane zajęcia z historii sztuki

    W dniu dzisiejszym, ze względu na moją nieobecność, odwołuję zajęcia koła historii sztuki.

    czwartek, 19 listopada 2015

    Kino z klasą dla klas pierwszych - pierwsze spotkanie!

    Pierwsze spotkanie "Kina z klasą" międzyoddziałowej grupy uczniów klas pierwszych będzie miało miejsce 26 listopada 2015 o godz. 8.30 (nie zaśpijcie!).

    Dla tych, którzy nie są pewni czy trafią do Kina KIKA - spotykamy się o 8.15 na 
    pl. Niepodległości przy przystanku tramwajowym "Korona".

    Uaktualnienie podstrony "edukacja medialna"

    Podstrona "Edukacja medialna" stworzona z myślą o 2H, została uaktualniona!

    piątek, 13 listopada 2015

    Rusza "Kino z klasą" dla klas pierwszych!

    Z lekkim poślizgiem i z niemałym trudem, ale udało się! Rusza "Kino z klasą" dla klas pierwszych. Pierwsze spotkanie jeszcze w listopadzie. Są jeszcze wolne miejsca, jeśli ktoś chciałby dołączyć do grupy.

    Oto zestawienie tematyki planowanych spotkań:

    Lekcja 1: RODZINA CZY JA? DYLEMATY NASTOLATKA

    La famille Bélier
    ROZUMIEMY SIĘ BEZ SŁÓW | La famille Bélier,
    reż. Eric Lartigau, Francja 2014, 100'

    Lekcja 2: RÓŻNICE KULTUROWE

    Qu'est-ce qu'on a fait, au Bon Dieu?
    ZA JAKIE GRZECHY, DOBRY BOŻE? | Qu'est-ce qu'on a fait, au Bon Dieu?,
    reż. Philippe de Chauveron, Francja 2014, 97'

    Lekcja 3: NIEBEZPIECZEŃSTWA WIEKU DOJRZEWANIA

    Min lilla syster
    MOJA CHUDA SIOSTRA | Min lilla syster,
    reż. Sanna Lenken, Niemcy/Szwecja 2015, 105'

    Lekcja 4: W POSZUKIWANIU SPRAWIEDLIWOŚCI

    Havnen
    W LEPSZYM ŚWIECIE | Havnen,
    reż. Suzanne Bier, Dania/Szwecja 2010, 119'

    Lekcja 5: DOROSŁOŚĆ: STAN UMYSŁU

    Moonrise Kingdom
    KOCHANKOWIE Z KSIĘŻYCA | Moonrise Kingdom,
    reż. Wes Anderson, USA 2012, 94'