czwartek, 2 czerwca 2016

„Jestem we Florencji i nic nie pamiętam!“ – recenzja powieści „INFERNO“.


„Inferno“ to czwarta powieść amerykańskiego pisarza Dana Browna opowiadająca o historyku sztuki Robercie Langdonie. Książka, jak z resztą poprzednie powieści Browna, stała się światowym bestsellerem. W ciągu zaledwie trzech tygodni od premiery sprzedanych zostało 9 milionów egzemplarzy.


Amerykański historyk sztuki oraz wykładowca na Harvardzie Robert Langdon budzi się w szpitalu we Florencji z amnezją i raną postrzałową głowy. Nie pamięta nic z ostatnich dwóch dni. Profesor Langdon nie zdoła jednak w spokoju odpocząć i wyzdrowieć, gdyż zaledwie kilkadziesiąt minut po przebudzeniu w szpitalu pojawia się kobieta, która usiłuje go zamordować. Razem z piękną, młodą lekarką Sienną Brooks profesor Langdon ucieka ze szpitala. Współpracując dowiadują się, że całej ludzkości grozi ogromne niebezpieczeństwo pokroju czarnej śmierci. Razem muszą stawić czoła temu niebezpieczeństwu, jednak Langdon przez swoją amnezję nie wie komu może zaufać. Jego przyjaciele mogą okazać się wrogami i odwrotnie.

Dan Brown to mistrz pióra. „Inferno“ jest wyjątkowo dobrym thrillerem, trzymającym w napięciu od początku do końca powieści. Czytelnik nie jest w stanie się oderwać. Książka jest pełna niesamowitych zwrotów akcji, których nikt by się nie spodziewał. Brown w bardzo inteligentny i wręcz mistrzowski sposób zawiązuje akcję, a ciągłe tajemnice jakie przed nami stawia sprawiają, że czytelnik ma ochotę sam rozwikłać występujące w powieści zagadki.


Bardzo polecam przeczytanie tej książki wszystkim fanom thrillerów, kryminałów, sensacji... A zwłaszcza fanom Dana Browna, ponieważ autor po raz kolejny udowodnił, że każda jego kolejna powieść jest równie dobra jak ta najbardziej znana: „Kod Leonarda da Vinci“.

Karolina Mejbaum 1F

Kamieniołom Liban - zapomniany grobowiec



„Spójrz na miasto – widzisz – niby skrzydła orle rozciąga nad Wisłą swe wielkie przedmieścia. Kolebka starej Rzeczpospolitej! Grobowiec naszych bohaterów. ”
Adam Mickiewicz

Jest takie magiczne miejsce w Krakowie gdzie widok rozciąga się na Zamek Królewski i  wieżyczki kościołów.  To wzgórza Krzemionek Podgórskich. Miejsce zapominane, z okrutną historią o której musimy pamiętać .

W centrum Krzemionek ukryty od zgiełku, osłonięty przez drzewa pod podnóżem Kopca Kraka znajduje się Kamieniołom Liban. Nazwa obiektu pochodzi od nazwiska Bernarda Liban założyciela  prywatnej działalności ekonomicznej w 1873 roku.  Sąsiadujący z Kopcem Krakusa  kamieniołom w okresie II wojny światowej został włączony do Obozu Pracy gdzie naziści utworzyli przymusową pracę dla 2 tysięcy ludzi. Niewolnicza praca ponad siły, cierpienie i ból, towarzyszyły codziennemu życiu mieszkańcom Libanu. Robotnicy mieszkali w barakach znajdujących się na dwóch cmentarzach żydowskich. Na rozkaz władz obozowych macewy zostały wymontowane i utworzono z nich drogę do komendantury. Po zniszczeniu gett ludność żydowską umieszczano w obozie . Wielu jednak nie miało na tyle szczęścia i trafiali do obozów koncentracyjnych gdzie czekała na nich śmierć.  

Film "Lista Schindlera"  porusza idę człowieczeństwa w holokauście. Wiarę, nadzieje   na lepsze czasy. Sceny tego filmu były właśnie ogrywane w Libanie. Niestety dekoracje filmowe nie zostały w pełni usunięte co trochę psuje widok terenu.  Patrząc na to z drugiej strony gdy spacerujemy   po tym terenie jesteśmy wstanie sobie wyobrazić warunki życia ludzi w brutalnej i niebezpiecznej  rzeczywistości.

„ Kto nie zna historii swojego narodu, skazany jest na jej ponowne przeżycie” niestety jest to prawda. Bestialstwo, okrutność to maska wojny. Lecz tak naprawdę to my decydujemy, którą rolę odegramy. Czy założymy kostium hitlerowskiego nazisty czy  bohaterskiego rycerza. Wielu ludzi wybrało już swoją drogę i odegrało ją  w przedstawieniu życia. Zadajmy sobie pytanie jaką postać chcemy odegrać  w swojej egzystencji.

Widok z Kopca Krakusa
Kamieniołom Liban  

Kamieniołom Liban


Przyjaciół się nie zjada- czyli co warto wiedzieć o weganiźmie.

Czym jest weganizm?

Weganizm to styl życia, którego jedną z cech jest stosowanie diety wegańskiej, czyli rezygnacja ze spożywania produktów zwierzęcych. Weganie dążą jednak do wyeliminowania produktów pochodzenia zwierzęcego nie tylko z diety, ale również ze wszystkich innych aspektów życia.



Weganizm a wegetarianizm.

Najważniejszą różnicą jest przede wszystkim zakres spożywanych produktów przez daną grupę. Wegetarianie wykluczają z diety tylko mięso pochodzące od zwierząt, natomiast kwestia jedzenia ryb czy owoców morza zależy tylko i wyłącznie od poglądów danego człowieka. Na codzień spożywają miód, mleko czy jaja. Weganie całkowicie odcinają się od tego, co związane może być z cierpieniem żywych istot. Przykładem takich osób mogą być Pacyfiści, których znaczna większość opierała swoją dietę na żywności pochodzenia roślinnego. 

Dlaczego ludzie przechodzą na dietę roślinną? 

Większosć osób przy wyborze tej drogi kieruje się przede wszystkim względami etycznymi, zdrowotnymi, ekologicznymi, duchowymi czy nawet religijnymi. Ludzie robią to, kiedy uświadomią sobie jaką drogę musiała przejść zawartość parówki, zanim  trafiła do Hot-Doga. Niestety wiele osób, pomimo świadomości nie potrafi zrezygnować z jedzenia mięsa. 

Dlaczego?

Niewygoda, obojętnośc, przyzwyczajenie, apatia, egoizm, czy obawa o swoje zdrowie? Brak edukacji w tej dziedzinie powoduje, że ludzie błędnie uważają, że nie będą w stanie uzupełnić białek, które są zawarte własnie w mięsie. 

Jak zatem uzupełnić brak białek zawartych w mięsie? 

Białka, które znajdziemy w mięsie możemy również znaleść w orzechach, warzywach strączkowych, otrębach, produktach pełnoziarnistych i innych produktach pochodzenia roślinnego. Wystarczy tylko chcieć!

Czy warto przejść na weganizm?

Uważam, że aby podjąć decyzję trzeba rozważyć wszystkie za i przeciw a także mieć pewność, że nie posiada się żadnych przeciwwskazań.

Argumenty za:

-Zmniejszone ryzyko chorób serca
-Oczyszczenie organizmu z toksyn, co wiąze się z lepszym samopoczuciem
-Mniejsze ryzyko nowotworów
-Ochrona przed otyłością i cukrzycą typu II (nabytą)
-Rzadsze wystąpienie infekcji i grypy
-Poprawa stanu skóry, zmniejszenie się trądziku.
-Zmniejsza ryzyko bólu głowy, bólu menstruacyjnego i redukuje zmęczenie.
-Dłuższe życie (średnio o 10 lat)

Argumenty przeciw:

-Nieprawidłowo ułożona dieta może powodować duże braki substancji potrzebnych dla organizmu
-Początkowo mogą wystąpić różne dolegliwości: osłabienie, bóle głowy, mdłości i uczucie rozdrażnienia. Jest to zjawisko przejściowe i jest następstwem tego, że organizm przyzwyczaja się do nowych nawyków żywieniowych

Klaudia Paluch


Uczniowie czytają, myślą, zadają pytania, dociekają i debatują!

Relacja z pierwszej debaty projektu „ZNAK w szkole"

Nasza "Wspaniała Jedenastka" z IV LO. Uczniowie z klas 1b, 1c, 1e, 1f, 1h


Jeśli ktoś uważa, że współczesnej młodzieży nie interesują filozoficzne pytania, dylematy etyczne oraz refleksja nad wartościami i fenomenami tego świata, to znaczy, że… ma kontakt tylko z częścią dzisiejszych nastolatków. Dla wielu młodych ludzi nieobce są chwile zadumy nad naturą otaczającej nas rzeczywistości. I to zarówno rzeczywistości fizycznej, jak i intelektualnej i duchowej. Taka młodzież czyta, docieka, zadaje trudne pytania. I nie boi się uczestniczyć w publicznych dyskusjach  dotyczących człowieka i jego relacji ze światem. Taką młodzież można spotkać w IV LO im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie!
W ubiegłym tygodniu, 25 maja 2016 r. miała miejsce pierwsza debata w ramach większego – bo obejmującego również przyszły rok szkolny - projektu „ZNAK w szkole”, któremu patronuje miesięcznik ZNAK, a w który włączyły się krakowskie licea: IV LO, V LO, VI LO oraz współorganizator przedsięwzięcia – VII Prywatne LO.


Uczniowie biorący udział w tej  inicjatywie czytają teksty naukowe i popularnonaukowe, przygotowują do nich pytania/uwagi/sugestie, by  następnie móc je wygłosić podczas cyklu publicznych debat z udziałem redaktorów ZNAKU i przedstawicieli świata akademickiego. Chętni mogą również zawrzeć swoje refleksje na dany temat w esejach, które mają szansę na publikację na stronie miesięcznika. Najaktywniejsi i najlepsi uczniowie mogą liczyć na niebagatelną nagrodę: staż dziennikarski w miesięczniku ZNAK.

dr hab. Bartłomiej Dobroczyński


Pierwsza debata dotyczyła problemu ciała i cielesności – tego jak na przestrzeni wieków człowiek podchodził do tematu ciała, jakie były wzorce myślenia o kanonie cielesnego piękna, w czym ciało przeszkadzało wielkim filozofom a w czym zwykłym ludziom, jak w różnych kulturach i w różnych czasach rozumiano pojęcie szacunku do ciała oraz tego jakie dzisiaj mamy relacje z własnym ciałem. Z młodzieżą z krakowskich liceów rozmawiał gość specjalny: dr hab. Bartłomiej Dobroczyński z Instytutu Psychologii UJ, a także organizatorzy projektu dr Paweł Rogala, dr Dominika Kozłowska i dr Joanna Koleff-Pracka. Kolejne spotkania czekają uczniów już po wakacjach. Młodzi ludzie będą mieli szansę podczas nich porozmawiać o granicach bioetycznych we współczesnej medycynie, o stosunku ludzi do zwierząt, o tym czym dla nas są dziś rzeczy i dobrobyt (kultura nadmiaru, kultura wyrzucania) oraz o granicach gościnności.

środa, 1 czerwca 2016

Recenzja spektaklu „Opętani”



Niedawno byłam w Teatrze im. J. Słowackiego na przedstawieniu pt. „Opętani” Witolda Gombrowicza. Spektakl reżyserował Tadeusz Bradecki. Samo przedstawienie było dosyć monotonne, trwało kilka godzin i było romansidłem, połączonym z wątkami kryminalnymi. W programie przeczytałam, że autor publikował swoją powieść pt. „Opętani” pod pseudonimem w prasie codziennej w 1939 roku jako tzw. „powieść dla kucharek”. Akcja „Opętanych” rozgrywa się w Warszawie lat trzydziestych oraz na wsi w Zamku, przerobionym na pensjonat. Jest to historia nieszczęśliwej miłości między dwojgiem młodych ludzi z różnych klas społecznych. Leszczuk to trener tenisa, który trenuje Maję na mistrzynię tenisa. Ich rodzące się uczucie jest burzliwe i prowadzi ku złu. Leszczuk w okrutny sposób zabija zająca na polowaniu. Po ucieczce do Warszawy,  pracuje jako kelner. Znów spotyka Maję, nawzajem podejrzewają się o nową zbrodnię. Trudno byłoby w szczegółach opowiedzieć przebieg akcji, gdyż jest ona zagmatwana. Jest to adaptacja czyli przeniesienie powieści na scenę.  Podobała mi się scenografia pana Jana Polewki, bardzo prosta i przemyślana, łącząca różne miejsca akcji z prostymi, plastycznymi pomysłami. Główna para kochanków to młodzi i wrażliwi aktorzy: Agnieszka Kościelniak  i Damian Malcher. Spektakl był ciągle przerywany monotonnymi wypowiedziami Narratora (Rafał Dziwisz), który za każdym razem był prawie taki sam i swoim zachowaniem spowalniał akcję spektaklu. Mimo to spektakl jest godny obejrzenia ze względu na ciekawą fabułę i oryginalność ujęcia.

wtorek, 31 maja 2016

Co tu tak cuchnie? - Antyczne specjały.


Od wieków ludzi ciekawi kuchnia śródziemnomorska. Wielu określa ją jako smaczną. Zawiera dużo warzyw i owoców dojrzewających w pełnym słońcu. Ale czy zawsze tak było? Otóż, wręcz przeciwnie. Antyczni Rzymianie gotowali, dla ludzi patrzących z dzisiejszej perspektywy, w sposób nienaturalnie dziwny.


Rzymianie ucztowali w pozycji półleżącej, wspierając się lewym łokciem. Większość potraw zatem musiała zostać pokrojona przed podaniem, gdyż ucztujący mogli posłużyć się tylko jedną ręką. W starożytnej "jadalni" ustawiano trzy łoża biesiadne oraz mały stolik pośrodku. Charakterystyczne były również tablice, na których można było odczytać regulamin zachowania się podczas posiłków. Taki starożytny "Savoir vivre". Można odczytać na nim było zapisy takie jak: " Nie unoś się gniewem i nie bądź agresywny. W przeciwnym razie się wynieś." albo " Niech niewolnik umyje i wytrze nogi twoich gości. Niech dopilnuje, aby poduszki na łożach nakryte były lnianym płótnem. Etykieta wyglądała zapewne ciekawie, lecz była także odpowiedzią na odrobinę niegrzeczne zachowania gości, czy klientów.


Mówiąc o samych potrawach, znacznie odbiegały one od europejskich specjałów. Nie było wtedy pomidorów, na których opiera się dzisiejsza kuchnia włoska. Sałatę i kapustę jadano wyłącznie w sezonie. Często podawano oliwę oraz oliwki. Bazą codziennego posiłku była papka przygotowana ze zbóż, łudząco podobna do teraźniejszej owsianki. Były również rozmaite chleby i ciasta. Zamiast keczupu używało się specyficznego sosu, zwanego wtedy garum. 
 

 Sporządzano go z przefermentowanych rybich wnętrzności, więc zapach był niemiłosiernie okrutny dla ludzkich nozdrzy. Niekiedy w większym Rzymskich miastach budowano specjalne baseny, swoiste zbiorniki na rybie flaki. Później dolewano solanki i wystawiano na słońce, aby masa mogła dojrzewać.Trwało to aż miesiąc. Nieziemski fetor był "produktem ubocznym" całego procesu. Nawet ówczesny poeta odniósł się do tamtejszych specjalności pisząc: "Papilusowi tak cuchnie z ust, że przy nim nawet  najsilniejszy zapach perfum zamienia się w odór garum."


niedziela, 29 maja 2016

"Spętani przez bogów"


Josephine Angelini – wspaniała pisarka, która podbiła moje serce cudowną serią „Spętanych przez bogów”. Jest to połączenie świata rzeczywistego z mitologią grecką. Jej styl pisania bardzo przypadł mi do gustu ( narracja pierwszoosobowa, a język prosty i zrozumiały). Całość zachwyciła mnie swoim wdziękiem i prostotą.
Helena Hamilton, jak do tej pory, była zwykłą dziewczyną, choć czuła, że do końca tak nie jest. Biegała znacznie szybciej od innych, nigdy się nie męczyła, nie chorowała i nie robiła sobie krzywdy (nawet jak tak już się stawało, szybko powracała do sił). Jej uroda była wprost nieziemska. Wszyscy chłopcy zachwycali się jej urokiem, choć sama miała o sobie bardzo niskie mniemanie. Czasami miewała uciążliwe skurcze brzucha, które utrudniały jej relacje międzyludzkie. Oprócz tego miała ogromny strach przed wodą (a mieszkała na wyspie). Claire była jej jedyną przyjaciółką, która znała ją lepiej niż ktokolwiek inny. Miała też dobre relacje z współpracownicą taty, którą traktowała jak część rodziny. Z ojcem miała bardzo dobry kontakt. Wiele osób im tego zazdrościło. W obecnych czasie również coraz rzadziej się to zdarza. Wychował ją od małego sam, gdyż matka opuściła ich już na samym początku. Zostawiła jej tylko jedną pamiątkę - naszyjnik (jak się później okaże, Pas Afrodyty). 
Wszystko jednak zmieniło się, gdy na ich wyspie pojawiła się rodzina Delosów. Dziewczyna zaczęła mieć koszmary, bardzo realistyczne, (śniła jej się jałowa kraina, z której nie było wyjścia), a po których miała brudne i poranione nogi. Na dodatek, gdy zbliżała się do kogokolwiek z nich (a przyciągała ich do siebie jakby dziwna, nadludzka siła), zwłaszcza do Lucasa, chciała ich zabić. Wszyscy mówili jej, że to tacy mili ludzie, lecz ona widziała w nich to, co najgorsze, choć nie wiedziała dlaczego.
Oprócz tego, Helena była w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Ona również stała się celem Kreona - kuzyna Lucasa. Ktoś chciał ją też kilka razy uprowadzić. Próby te jednak  były nieskuteczne, gdyż otrzymała pomoc od... Lucasa. Chłopak musiał przełamać w sobie tę nienawiść do niej, choć w kryzysowych sytuacjach przychodziło mu to z niewielkim trudem, Wkrótce jednak to się zmieniło. Pewnego dnia, podczas gdy dwoje tych młodych ludzi zaczęło walczyć ze sobą, stało się coś niecodziennego. Helena, pod wpływem emocji, uniosła się w górę kilkaset kilometrów. Luce oczywiście chciał ją chronić. Kierował nim instynkt (przecież ona tego jeszcze nigdy nie robiła; nie nabrała doświadczenia), ale z drugiej strony, jakieś głębsze, silniejsze od wszystkiego uczucie. W ten oto sposób razem wylądowali na plaży, Choć może "wylądowali"  jest to nieodpowiednie słowo. Oni spadli, rozbili się na plaży tworząc w niej wielką dziurę. Ich kości były całe połamane. Ich (samoczynna) regeneracja trwała długo. Później w powrocie do zdrowia pomogła im rodzina Delosów, karmiąc ich i pojąc. Lecz dzięki temu incydentowi, nie czuli już do siebie nienawiści. Uratowali sobie nawzajem życie spłacając tym dług wobec Erynii, Po tym wszystkim Helena dowiedziała się prawdy (kim jest, co potrafi, jaka w tym wszystkim jest jej rola i znacznie więcej). 
Wszystkie postacie są tak barwne i kontrastowe, że aż dziwne jest jak do siebie pasują (lecz mówi się przecież, że przeciwieństwa się do siebie przyciągają). Wątek mitologiczny jest tak idealnie w to wpleciony, że nawet dla mnie było to tak naturalne, łatwe i jakby oczywiste (choć jestem osobą, która nie przepada za nią). Cała seria oparta jest na wojnie trojańskiej, choć w rzeczy samej nie trzeba jej znać, gdyż wszystko jest tam bardzo dokładnie opisane, Oczywiście bardzo polubiłam Helenę i od początku życzyłam jej jak najlepiej. Jednak jakie będą jej dalsze losy? Czy między nią a Lucasem jest coś poważnego? A czy w ogóle może być, skoro świat niewątpliwie zmierza ku wojnie? I o co tak naprawdę w tym chodzi? Dowiecie się już tego sami! Ja opowiedziałam wam tylko początek i mam nadzieję, że historia ta, wydała się być ciekawa.
Cała książka trzyma w napięciu - od samego początku, aż do ostatniej kartki. Wprost nie mogłam się od niej oderwać. Osobiście uważam, że jednak najlepszą książką z tej trylogii, jest ta ostatnia. Gorąco polecam każdemu przeczytanie tej ciekawej i łatwej do "przetrawienia" serii.

(Mi osobiście bardzo pomogła na lekcjach języka polskiego z mitologii ;) )



czwartek, 26 maja 2016

Wasze publikacje na blogu - garść informacji dotyczących oceny




Zbliża się klasyfikacja a wraz jej widmem wzrasta liczba Waszych pytań związanych z możliwością uzyskania dodatkowej oceny za artykuły publikowane na blogu. 
Oczywiście zapraszam do skorzystania z takiej opcji!

Pamiętajcie jednak o kilku zasadach:

  • program "wyższa ocena z WOKu" działa tylko dla osób, które publikowały na blogu REGULARNIE - osoby, które opublikowały 1-2-3 posty mogą liczyć tylko na pojedyncze oceny z aktywności
  • opublikowane artykuły mają być WASZEGO AUTORSTWA - niestety zdarzyły nam się w tym roku szkolnym odstępstwa od tej zasady :(
  • OCENIAĆ BĘDĘ JEDYNIE POSTY OPUBLIKOWANE DO 3 CZERWCA 2016 WŁĄCZNIE!



Przedłużone terminy

Na Wasze prace multimedialne w ramach projektów zespołowych czekam do 3 czerwca 2016.